❗Dinen Hasret❗
Leyla kapı dışarı edildikten sonra, üzerimden devasa bir yükün kalktığını hissettim. Ama biliyordum; bu bir son değil, sadece yeni bir savaşın başlangıcıydı. Leyla o kapıdan çıkarken gözlerinden dökülen o hırs, o dinmeyen nefret... Elbette pes etmeyecekti. Bir engerek gibi köşesine çekilip, tekrar sokmak için en zayıf anımızı bekleyecekti. Yine de içimde garip bir sızı vardı. Üzüldüğüm tek kişi Boran abiydi... Ve anneleri tarafından dışlanan çocuklar. Kendi kendime sordum; nasıl bir anne kendi evlatlarını sevmez? Nasıl bir kadın, sırf onları görmemek, o sorumluluğu almamak için canından bir parçayı uzaklara, gurbet ellere yollar? Ben Mervan’ı bir gün görmesem, kokusunu bir saat içime çekmesem ölürdüm. Ciğerim yanardı. Leyla ise o çocukları birer engel, birer yük gibi görmüştü hep. Avl
- Yazar
