❗Tehtid❗
Aynı gece Hejar Günler su gibi geçiyordu. Evliliğim üzerinden bir ay geçmişti hemen hemen; Zervan’a bu devasa konağa alışmıştım. Mervan ile araları o kadar iyiydi ki, bazen onları uzaktan izlerken kıskanmadan edemiyordum. Çünkü biz Zervan’la öyle değildik; aramızdaki bağ, sırlar ve hayal kırıklıklarıyla örülmüş ince bir ip gibi her an kopmaya hazırdı. Oysa Mervan, ona her sarıldığında Zervan’ın gözlerinde gördüğüm o şefkat, kan bağından daha güçlü bir yalanın üzerine titriyordu. İstanbul’dan döndüğümüz o karanlık günden beri kendimi herkese kapatmıştım. Sabahları bir yabancı gibi kalkıyor, zoraki birkaç lokma yiyip sessizce odama çekiliyordum. En acısı da buydu: Oğlumun yüzüne bakamıyordum. Ona her baktığımda içimi kaplayan o yoğun suçluluk duygusu boğazımı sıkıyordu. Utanıyordum. Ke
- Yazar
