“Batan güneş için ağlamayın, yeniden doğduğunda ne yapacağınıza karar verin.” -Dale Carnegie
Damarlarımda kol gezen bu duygu bana yabancıydı. Daha önce hissettiğimi kendime inandırmaya çalıştığım bir duyguydu. Defalarca bunu yaşamak için kendimden bile vazgeçmiştim. Kendime zarar vermiştim. Ama artık anlıyordum, biliyordum. O hissin beni yüceltmesine izin verdim. Yükseldim yükseldim yükseldim. Her seferinde e yükseğe, en zirveye. İzin verdim bana sonunda ulaşan bu duyguya ve her bir hücremin kapılarını onu misafir etmek adına içeri davet ettim. Güçtü bu duygum. Kendi gücümdü. Hayatımda ilk defa kontrolün ipleri benim ellerim arasındaydı. Güçlüymüş gibi değildim. Güçlüydüm. Yıllarca yaşadığım rolden ibaretmiş. Ben ilk defa bu kadar güçlüydüm.
Kendi hayatımın elimde ki pamuktan ipini kopa
