Kardelen Tekin:
Her kar yağdığında sanki tüm sesleri yutar, tüm şehir bir sessizliğe gömülürdü. Şimdi bu sessizlik yağan kardan mı, yoksa soracağım hesabın fırtına öncesinin sessizliği miydi?
Kendimden oldukça emin, kararlı adımlarımla yürümeye devam ettim. Gediz’den hemen sonra Berk’in yanına giderek sorularımın cevabını almış, şimdide evime gelmiştim. Hava kararırken akşam beyaz karın üzerine gölge gibi çökmüştü. Binanın kapısından içeri girerek eve çıktım. Kapıyı olabildiğince ağır açtığımda içeri girdim.
Bir anda kapıya doğru koşturarak gelen Mert,Dilara,Yağız ve Kağan’ın endişeyle dolu gözleri karşıladı beni hemen girişte. Ben onları unutmuştum… Sessizde kalan telefonumu duymadığımdan ulaşamamış olmalıydılar. Sorgulayan bakışları beni bulduğunda dudaklarımı birbirine bastırdım.
