Sabaha kadar gözüme tek damla uyku girmedi. Salonun içinde bir o tarafa bir bu tarafa gidip geldim. Demir'in çıkıp çıkmayacağı belli değildi. Ya çıkmazsa ben ne yapardım. Demir'in olmadığı bir hayat düşünemiyordum.
Kapının zili çaldı, duvardaki saate baktım. Saat 11 olmuştu. Hızla yürüdüm. Ayten hanım kapıyı açmıştı, Demir tam karşımda duruyordu. Perişan gözleri beni görünce aydınlandı. Koşar boynuna sarıldım. Belimden beni kaldırdı.
Boynuna küçük öpücükler bıraktım. Sadece birgün geçmişti aradan. Onu bu kadar özlemiş olmam normal miydi?
"Beni bırakıp gittin diye çok korktum, küçüğüm. İyi ki bıraktım yerdesin." geri çekildim. Ellerimi yüzüne koydum. İçerde kalması ona iyi gelmemişti. Sanki ömründe bir yıl geçip gitmişti.
"Seni bırakabilir miyim? Kalbim gidemiyor, her adımım beni ev
