Konakta kahvaltının üzerinden henüz birkaç saat geçmişti ki, Berfin’in önerisiyle yola koyulan araba, tozlu yolları aşarak köy meydanına yaklaştı. Okulun beyaz badanalı küçük binası, sıradan bir umut simgesi gibi duruyordu önlerinde. Ancak Demir’in siyah arabasının görünmesiyle, meydandaki kalabalığın neşeli gürültüsü anında sönüverdi. Çocukların koşturması durdu, kadınların birbirine fısıldadıkları sustu. Yüzlerde, içten bir sevinçten ziyade, derinlemesine işlemiş bir hürmet ve tedirgin bekleyiş vardı.
Demir kapıyı açıp çıktığında, her zamanki otoriter duruşuyla, adeta görünmez bir dalga kalabalığı geriye itti. Sonra döndü, elini uzattı. Zehra, bir an tereddüt etti bu, onun bu dünyaya ilk kamusal çıkışıydı sonra elini Demir’in avucuna bıraktı. Berfin ise onların hemen arkasından, sade am
