Üç ay geçmişti. Üç ay boyunca ne Demir'den bir ses gelmişti ne de Mukaddes'ten. Cezaevinde ifadeler devam ederken, konağın koridorlarında sessizlik hüküm sürüyordu. Berfin her sabah çocuklarını okula götürüyor, sonra konağa dönüp masasının başına geçiyordu. Artık o masada oturan oydu.
Zehra ise bir apartman dairesinde yaşıyordu. Küçük, şirin bir yerdi ama konağın ihtişamına alışmış gözlerine zindan gibi geliyordu. Her gece Demir'i düşünüyor, her sabah ondan bir haber bekliyordu. Telefonu sustukça içindeki boşluk büyüyordu.
O sabah avukat aradığında Zehra'nın kalbi duracak gibi oldu.
"Zehra Hanım, Demir Bey sizinle görüşmek istiyor. Yarın için randevu ayarladık."
Zehra telefonu kapattıktan sonra aynanın karşısına geçti. Üç aydır ilk kez kendine baktı. Gözlerinin altı morarmış, yanakları
