Erva’dan
Elif’in sesiyle irkildim.
“Efendim canım?” dedim başımı kaldırarak.
Elif aceleyle ayakkabılarını giyerken “Aşkım, benim çıkmam gerekiyor. Sen zaten ne nerde biliyorsun, istediğin gibi takıl, geç olmadan dönerim,” dedi.
Gülümseyip başımı salladım. “Tamam canım, sen işine bak. Belki ben de biraz çıkar hava alırım.”
Elif kaşlarını çattı. “Aman bak, dünkü gibi yapma. Aklım sende kalmasın, kafayı yiyorum burada.”
Gülerek, “Yok yok, merak etme. Bu sefer erkenden gelirim,” dedim.
Çantasını omzuna takıp, ceketini aldı. “Tamam, hadi bakalım. Dikkat et kendine, öptüm.”
Kapıdan çıkarken ardından gülerek baktım. Ardından içimden,
“Hadi bakalım Erva… iş başına,” dedim sessizce.
Kahvaltı sofrasını toplamaya başladım. Kirli tabakları makineye yerleştirip masayı temizledim. “En iyisi b
