Bölüm 9
389 Kelimeler
-Everything at Once-
*Sanem*
Bir araç bulmak için en güzel yer benzinliklerdir ve Deniz’ in evine çok yakın bir tane var. Asıl ama çalmak olmadığı için gözüme bir motor kestirdim zaten sadece bir araba ve motor vardı arabaysa benzinlikten çıkmak üzereydi ve market bölümüne gidip parasını ödedim. Önceden yaptığım işlerden elimde fazlasıyla para vardı, motorun parasını sahibine ödemek zorundaydım, Alaz da böyle yapardı. Benzinin parasını ödedim.
“Affedersin sizden bir şey isteyebilir miyim? Birazdan tuvaletten çıkacak olan beyefendiye şu zarfı verir misiniz?”
Kasiyer saçma karışık bir ifadeyle yüzüme bakarken çeki eline tutuşturdum, çok zamanım yoktu motorun sahibi her an gelebilirdi. Dışarı çıktım ve motora doğru ilerledim. İçimde ne ufak bir pişmanlık dahi yoktu, zaten motorun sahibi verdiğim parayla istediği motoru alabilirdi, hem bazen adrenalin iyidir. Motoru çalıştırdıktan sonra sahibi marketten çıktı arkamdaki bağırışları umursamadan sürmeye çalıştım. Eğer telefondaki gerçekten Alaz’ sa olacaklardan çok korkuyordum...
*Deniz*
Son hızla yola çıktım, eğer bir mucize olduysa ve Alaz hala hayattaysa… Ben… Bu sefer yetişmek zorundayım. Başka çarem yok. Sanem’ i arkada bırakmak riskli ama her şeyin düzeleceğini umuyorum.
~
Sanem aklında tutmaya çalıştığı adrese giderken Deniz varmak üzereydi, geldiği yer bir oteldi. Çok büyük bir yer değildi, verilen numaraya doğru giderken önce silahını aldı yanına. Her şey bir tuzak olabilirdi. Deniz… O polis kimliğinden bütün benliğiyle nefret etse de bir otele silahla girmenin en risksiz yolu buydu, ya da değildi… Ama bu sefer olay çıkaramazdı, hata payı kalmamıştı…
*Deniz*
“Merhaba beyefendi şuradan geçin lütfen.”
Çıkarıp polis kimliğini gösterdim.
“Bir ihbar için buradayım, zorla içeride tutula biri varmış.”
Sesimi ciddileştirmeyi hiç sevmiyorum, geçmişi anımsatıyor. Kadın yüzüme biraz endişeli şekilde baktı, geçebileceğimi ama yanımda müdürün eşlik etmesi gerektiğini söyledi. Çok zamanım olmadığını gösterircesine ayağımı yere vurmaya başladım, kısa bir süre sonra müdür yanımdaydı. Ciddi gözüküyordu, hızlıca yürümeye başladım tam o sırada arkamdan biri ismimi söyledi.
“Deniz Bey!”
Hızlıca arkama döndüm, durumu toparlamak zorundaydım. Ne Sanem polis olduğumu bilmeliydi ne de müdür Sanem’ i.
“Sanem Hanım siz dışarıda bekleyeceksiniz, biliyorsunuz!”
“Yanılıyorsunuz ben de geliyorum, sonuçta acil bir durum söz konusu.”
~
Deniz sinirli gözüküyordu, asansöre bindikten sonra Sanem’ in kolunu sıkıca tutup geriye çekti ve kulağına doğru eğildi.
“Kendi veya Alaz’ ın hayatını tehlikeye atacak en ufak bir hareket bile yaparsan hepimiz öleceğiz, anladın mı? Ayrıca buraya gelmeni sonra konuşacağız.”
Bölüm Sonu~
- Yazar
