Sabahın ilk ışıklarıyla birlikte sabrını yitirip yataktan çıktı.
Neredeyse tüm gece uyumamış ve Efe ile tanıştığı andan itibaren her şeyi hatırlamaya çalışarak zamanını harcamıştı. Ara sıra uyuklayıp da ardından gözlerini karanlık odasıyla buluşturduğundaysa az çok neler olduğunu zihninde netleştirmeyi başarmıştı.
Başlangıçta hiçbir şeyin böyle olmadığını biliyordu. Efe’yi bir türlü anlayamamış, bunun için çaba göstermemiş, en önemlisiyse adama karşı görevini yapmayı düşünmüşse de onu eşi olarak kabul edememişti. Her şey çok ani olmuştu, çok hızlı gelişiyordu ve Efe onu o kadar çok şaşırtıyordu ki Dilem adama yetişemiyordu. Her şey olup bitiyor, o sadece ardından düşünmeye çalışacak kadar vakit bulabiliyordu.
Sonra nasıl olmuştu, aslında emin değildi. Belki de sebebi zamandı, bilmiyordu
