Efe acı içinde uyandığında ağrılarına bir de sırtının ve belinin itinayla eşlik etmesi üzerine yüzünü buruşturdu. Yine de omzu yaşadığı rahatsızlıklardan yakınır gibi en çok kendini belli eden yerdi.
Kolunu eliyle destekleyip doğrulduğunda gözlerini tamamen açmayı ancak başarmıştı. Dilem’i yanında, yere kıvrılmış uyurken bulmak ise aklının ucuna dahi gelmeyecek yegâne şeydi.
Bir an afalladığını hissederek öylece kadına bakmayı sürdürmüş fakat açılan üstü, üşüdüğünü belli eden kendine sarılı kolları ve hamile olduğunun bilinci telaşlanıp aklının başına gelmesine yetmişti. Kolu izin verse kadını kucakladığı gibi kaldırırdı buradan ama yapamayacağını biliyordu. Bu yüzden omzuna dokunup “Dilem,” diye seslendi hiç çekinmeden. Usul usul uyanmasını bekleyemeyecek kadar endişeliydi. Üşütmüş olam
