Uyandığında bu kez sebebi Efe olmasa da anlaşılan bebeğiydi. Dilem ilk kez böyle bir şey yaşadığı için hayretle karnına dokunurken açlıktan uyuyamadığını düşünerek güldü. Öyle acıkmıştı ki yiyebileceği bir şeyler düşünmek bile ağzını sulandırıyordu.
Yerinden doğrulmaya çalıştığında Efe’nin kolu yüzünden hareket edemedi ve dönüp gülümseyerek kocasına baktı. Sonunda koca bebek de uyuyakalmıştı. Dilem onu gözünde ulaşılmayacak kadar mükemmel olarak gördüğü ilk zamanları aklına getirirken kıkırdamadan edemedi. Kafasında kurduğu mükemmel adam, aslında aşkı yüzünden aptalca şeyler yapabilen sıradan biriydi. Ne eksik ne fazla… Yine de Dilem gördüğü en sevilesi kişi olduğunu düşünmeden edemiyordu.
“Dilem?”
Efe mırıldanarak bilinçsizce omzunu okşadı.
“Günaydın.”
“Bu kez seni uyandırmadım,” diy
