Ertesi gün sabah erkenden uyandım. Zeynep hâlâ uyuyordu, sessizce hazırlanıp odadan çıktım. Hava serindi ama güneş yüzünü göstermişti. Üzerime uzun paltomu alıp kampüsün içindeki yürüyüş yoluna saptım. Kulaklıklarımı taktım, hafif bir müzik açtım. Adımlarım ritme uymaya başladı. İçimde garip bir huzur vardı; dün gece yaşadıklarımızdan sonra hâlâ biraz yorgun hissediyordum ama bir yandan da hafiflemiş gibiydim. Artık sürekli Can’ı düşünmüyordum. Kendi hayatım vardı, kendi zamanım.
Kütüphaneye uğradım, sonra çay evine gittim. Selin yoktu, ama içeride tanıdık birkaç kişiyle selamlaştım. Bir masa bulup günlüğümü açtım. Yazmak iyi geliyordu. Son günlerde olanları, içimdekileri, korkularımı, heyecanlarımı… Her şeyi döktüm satırlara. Yazarken bir yandan da insanları izliyordum. Fark ettim ki etr
