Ertesi sabah uyandığımda içimde huzurlu ama meraklı bir heyecan vardı. Güneş camdan süzülüyor, odaya sıcak bir renk yayıyordu. Zeynep karşı yatağında telefonuna bakarken hafifçe gülümsüyordu.
“Ne oldu?” diye sordum, esneyerek.
“Hiç… Sadece bugün güzel bir gün olacak gibi hissediyorum,” dedi sırıtıp. Sonra birden göz kırptı. “Senin için daha da güzel olabilir.”
Kaşlarımı çattım. “Ne demek o?”
“Hiç, boş ver şimdi. Kahvaltıya inelim mi?” deyip konuyu geçiştirdi. Zeynep’in böyle gizemli tavırlarını bilirdim. Bir şeylerin hazırlığında olduğu kesindi ama o an üstünde durmadım. Hazırlanıp yurttan çıktık. Hava bahar gibiydi. Ağaçların arasında yürürken içim ısınıyordu.
Kampüsün biraz dışına doğru ilerlerken Zeynep bir anda beni kolumdan çekti. “Yok yok, oradan değil, şu taraftan gidelim,” ded
