Sabah alarm çalmadan önce gözlerimi açtım. Genelde bu sadece sınav sabahları ya da gerçekten büyük bir şey olacaksa olurdu. Bu defa ikisi de değildi. Ama içimde bir kıpırtı vardı.
Kalktım, aynaya baktım. Göz altlarım biraz mor, yüzüm uykusuz ama gülümsüyordum.
Kendi kendime mırıldandım: “Bugün farklı bir gün olacak.”
Ve haklıymışım.
Kampüse girerken ilk fark ettiğim şey, bazı insanların bana daha uzun bakmasıydı. Tanımadığım bir kız grubu önümden geçerken içlerinden biri, “İşte bu o!” dedi fısıltıyla.
Başta anlamadım. Sonra biri yanımdan geçerken omzuma hafifçe dokundu.
“Yazını okudum. Eline sağlık. Gerçekten çok iyiydi,” dedi samimi bir gülümsemeyle.
Şaşırmış bir şekilde teşekkür ettim. Kalbim hızla atmaya başladı.
Zeynep’le kantinde buluştuk. Masaya oturur oturmaz bana telefonu u
