Sonraki sabah güne garip bir enerjiyle uyandım. Önceki günün tatlı telaşı hâlâ üzerimdeydi ama bu kez başka bir şey vardı içimde. Sanki bir şey yapmalıymışım gibi... Yatakta dönüp dururken Zeynep’in sesiyle irkildim.
“Hadi kalk artık, motivasyon patlaması yaşıyorsun belli ki.”
Gülümsedim. “Evet ya, bilmiyorum neden ama bir şeyler yapmak istiyorum. Böyle... kendimi geliştirecek, ilerleyecek bir şey.”
Zeynep çayını karıştırırken başını salladı. “Sen hep bir şeyler yapmak istiyorsun. Ama bence artık ciddi ciddi düşünmelisin. Ne istiyorsun Eylül?”
Bu soru beynimde yankılandı. Ne istiyordum?
Dersleri seviyorum ama hepsi aynı gibi geliyor bazen. Sosyalleşmeyi seviyorum, insanları gözlemlemeyi, yazmayı da... O an aklıma bir fikir düştü. Küçük, utangaç ama yavaş yavaş kök salan bir fikir: Yaz
