SOĞUK KALPLER +18

16. BÖLÜM

Yağmur durmuştu ama hava hâlâ ıslak ve ağırdı; sokak lambalarının sarı ışıkları, ıslak asfalt üzerinde uzun, titrek gölgeler çiziyordu. Frankfurt’un bu kuzey ucunda, rayların bittiği yerde, eski su deposunun beton silueti arkamızda küçülüyordu. Ayak seslerimiz artık yankılanmıyordu – sanki şehir nihayet susmuştu. Ya da biz artık onun parçası olduğumuz için seslerimizi yutuyordu.

Travis’in eli hâlâ elimdeydi. Eldivenleri çıkarmamıştık; deri hâlâ soğuktu, ama artık yabancı gelmiyordu. Cebimdeki defterin ağırlığı, bir taş gibiydi – ama taş değil, canlı bir şey gibi. Son sayfadaki yazı hâlâ taze mürekkep kokuyordu: “Unutmadık.” Travis’in el yazısı. Benimkinden daha düzgün, daha kararlı.

Yürüdük. Rayların yanından geçerken pas kokusu genzimizi yaktı. Vagonların açık kapılarından rüzgâr estiğinde içeriden hafif bir hışırtı geldi – eski kâğıtların, yırtık koltuk döşemelerinin birbirine sürtünmesi. Durmadık. Bakmadık bile. Artık geriye bakmak istemiyorduk.

Şehrin daha merkezi kısımlarına doğru yöneldik. Terk edilmiş mahalleler yavaş yavaş yerini hafifçe aydınlanmış sokaklara bırakıyordu. Birkaç pencerede ışık yanıyordu – sarı, sıcak, insan ışığı. Bir apartmanın girişinde yaşlı bir kadın çöp torbalarını dışarı çıkarıyordu; bizi görünce başını hafifçe eğdi, sanki bizi tanıyormuş gibi. Belki tanıyordu. Belki herkes tanıyordu. Şehirde sırlar saklanmıyordu artık; sadece hatırlanıp hatırlanmamak arasında bir seçim yapılıyordu.

Bir köşeyi döndüğümüzde karşımıza tanıdık bir bina çıktı: bizim binamız. Çatı katındaki o küçük daire. Kapının menteşeleri hâlâ aynı gıcırtıyı çıkarıyordu. Travis anahtarı çıkardı – bu sefer sıradan bir ev anahtarı, üzerindeki göz sembolü yoktu. Kapıyı açtık.

İçerisi aynıydı. Tozlu hava, eski ahşap parkeler, pencere kenarındaki saksıda kurumuş sardunya. Ama bir şey farklıydı: hava daha hafifti. Sanki biri bütün o ağır, nemli kokuyu alıp götürmüştü. Mutfak masasının üstünde bıraktığımız iki kahve fincanı hâlâ duruyordu; içlerinde soğumuş kahve, kenarlarında hafif bir küf tabakası oluşmaya başlamıştı. Kaç gün geçmişti? Saatler mi? Günler mi? Zaman burada başka türlü akıyordu.

Travis ceketini çıkardı, askıya astı. Ben de botlarımı çıkardım; ayaklarım buz gibiydi. Kanepeye oturduk. Sessizlik o kadar yoğundu ki, birbirimizin nefesini duyuyorduk.

“Ne yapacağız şimdi?” diye sordum. Sesim kendi kulağıma yabancı geldi – normal, sıradan.

Travis omuz silkti. “Bilmiyorum. Belki… uyuruz. Gerçek bir uyku çekeriz.”

Gülümsedim. İlk kez gerçekten gülümsüyordum sanki. “Uyku… ne kadar zamandır uyumadık ki?”

“Hatırlamıyorum,” dedi. “Ama bu sefer rüya görmeyeceğiz gibi geliyor.”

Defteri masaya koydum. Açtım. Sayfalar hâlâ sararmıştı ama mürekkep solmamıştı. İlk sayfadan başlayarak karıştırdım. Her sembol, her not, her çizim… artık korkutucu gelmiyordu. Sadece tanıdık. Sanki bir albüm gibi – eski fotoğraflar değil, eski anılar.

Bir sayfada, çok eski bir not vardı – benim el yazımla, ama çocuk yazısı gibi yamuk yumuk:

“Unutursam beni bul.

Adım Marry.

Sen de Travis’sin.

Beni unutma.”

Gözlerim doldu. Travis elini omzuma koydu. “Unutmadım,” dedi.

O gece uyuduk. Gerçekten uyuduk. Rüya görmedik. Sadece karanlık ve sessizlik. Sabah uyandığımızda güneş içeri sızıyordu – gri değil, altın rengi bir güneş. Pencereyi açtım. Dışarıdan kuş sesleri geldi. Şehir uyanmıştı.

Kahve yaptık. Normal kahve. Sütlü, şekerli. Fincanları tuttuğumuzda ellerimiz titremiyordu. Konuştuk. Gerçek şeyler hakkında. Hava durumundan, market listelerinden, yarın ne yapacağımızdan. Sanki hiçbir şey olmamış gibi. Ama her şey olmuştu.

Öğleden sonra dışarı çıktık. Normal bir yürüyüş. Sokaklarda insanlar vardı – acele eden, sohbet eden, telefonlarına bakan. Bizi gören olmadı. Ya da gördüler ama fark etmediler. Biz artık sıradan iki insandık.

Ama bir sokakta durduk. Eski bir duvarın önünde. Duvarın köşesinde, göz hizasında küçük bir sembol vardı – üçgen içinde daire, dairenin içinde göz. Ama bu sefer taze boyanmamıştı; soluktu, yıllanmıştı. Yanında küçük bir yazı: “Hatırlayanlar için.”

Travis parmağıyla dokundu. “Bunu daha önce görmedik mi?”

“Gördük,” dedim. “Ama o zaman korkmuştuk.”

Şimdi korkmuyorduk. Sadece gülümsedik.

Yürümeye devam ettik. Bir kafeye girdik. Köşede oturduk. Kahve söyledik. Gazete aldık. Manşetlerde sıradan haberler: hava ısınacakmış, bir futbol maçı varmış, bir politikacı istifa etmiş. Hiçbirinde sembol yoktu. Hiçbirinde gizem yoktu.

Akşam eve döndük. Defteri raftaki diğer kitapların arasına koydum. Artık özel bir yere saklamıyordum. Normal bir kitap gibiydi.

Gece yattık. Travis’in kolları etrafımda. Nefesi düzenli. Benimki de. Uyku geldiğinde bu sefer rüya gördüm – ama kötü bir rüya değildi. Bir bahçedeydik. Çocukken oynadığım bahçe. Annem oradaydı. Gülüyordu. Babam sigara içiyordu. Travis de oradaydı – ama çocuk haliyle değil, şimdiki haliyle. Elimi tutuyordu.

Uyandığımda güneş doğmuştu. Travis hâlâ uyuyordu. Yüzü huzurluydu. Alnındaki kırışıklıklar yumuşamıştı.

Kalktım. Mutfağa gittim. Kahve yaptım. İki fincan. Birini Travis’in yanına koydum. Diğerini içtim. Pencereden dışarı baktım.

Şehir oradaydı. Ama artık düşman değildi. Sadece bir yerdi. Bizim yaşadığımız yer.

Günler geçti. Haftalar. Aylar.

İşimize döndük. Normal işler. Travis bir tamir atölyesinde çalışıyordu – eski makineleri onarıyordu. Ben bir kütüphanede – kitapları yerlerine koyuyor, insanlara yardım ediyordum. Akşamları buluşuyorduk. Yemek yiyorduk. Film izliyorduk. Konuşuyorduk.

Bazen defteri açıyordum. Sayfaları karıştırıyordum. Ama artık korkuyla değil, merakla. Her sembol bir anıyı hatırlatıyordu. Her not bir yüzü getiriyordu aklıma. Ama acıtmıyordu. Sadece ısıtıyordu içimi.

Bir gün Travis geldi. Elinde bir paket. Açtım. İçinde küçük bir çerçeve vardı. İçinde bir fotoğraf: biz. Eski su deposunun önünde. Ama fotoğraf normaldi – gülümsüyorduk. Arkada siluet yoktu. Boş yüz yoktu.

“Nereden buldun bunu?” diye sordum.

“Bir kutunun içinde,” dedi. “Atölyede eski eşyalar temizlerken.”

Çerçeveyi duvara astık. Salonda, televizyonun yanına.

Artık o fotoğrafı her gördüğümüzde gülümsüyorduk.

Zaman geçti.

Bir kış akşamı kar yağmaya başladı. Pencere kenarına oturduk. Kar taneleri lambaların ışığında dans ediyordu. Travis elimi tuttu.

“Marry,” dedi, “hâlâ hissediyor musun?”

“Neyi?”

“O çekimi. Şehrin seni çağırdığını.”

Düşündüm. “Hayır,” dedim. “Artık çağırmıyor. Çünkü ben cevap verdim.”

Gülümsedi. “Ben de.”

Kar yağmaya devam etti. Şehir beyaz bir örtüye büründü. Sessizdi. Ama bu sefer iyi bir sessizlikti.

Defter rafta duruyordu. Tozlanıyordu. Ama açmıyorduk artık. Gerek yoktu.

Çünkü hatırlamıştık.

Ve hatırlamak, unutmaktan daha ağırdı. Ama aynı zamanda daha hafif.

Çünkü artık yalnız değildik.

Marry Fax ve Travis Walker olarak, sıradan bir hayat yaşıyorduk.

Ama sıradanlığın içinde, küçük bir sır saklıyorduk: biz hatırlayanlardık.

Ve şehir de bunu biliyordu.

Bazen geceleri, uyumadan önce pencereden dışarı bakıyordum. Sokak lambalarının altında bir gölge görüyordum bazen – uzun paltolu, başı öne eğik.

Ama korkmuyordum.

Çünkü o gölge artık boş değildi.

O da hatırlıyordu.

Ve biz, el ele, uyuyorduk.

Şehir uyuyordu.

Ve sırlar, sessizce, yerinde duruyordu.

Çünkü bazı sırlar çözülmek için değil, hatırlanmak içindir.

Kar yağışı gece boyunca devam etmişti. Sabah uyandığımızda pencere camları buğulanmıştı; dışarıda her şey beyaz, yumuşak ve sessizdi. Frankfurt’un sokakları, gri betonun üstüne serilmiş pamuk gibi bir örtüyle kaplanmıştı. Arabaların farları kar tanelerinde kırılıyor, her şey biraz daha yavaş, biraz daha yumuşak görünüyordu.

Travis mutfakta kahve makinesini çalıştırırken ben pencereyi araladım. Soğuk hava içeri doldu, yüzüme çarptı – temiz, keskin, neredeyse acımasız bir soğuk. Kar kokusu yoktu aslında; kar kokusuzdu. Ama o an, kokusuzluğun kendisi bir koku gibi geldi: saf, boş, yeniden başlanabilir.

Kahveleri alıp kanepeye oturduk. Travis battaniyeyi omuzlarımıza örttü. Bir süre konuşmadık. Sadece dışarıyı izledik. Kar yağıyordu hâlâ – ağır, ağır, tane tane. Her kar tanesi düşerken sessizliği biraz daha derinleştiriyordu.

“Bugün işe gitmeyelim,” dedi Travis birden.

Başımı ona çevirdim. “Neden?”

“Çünkü… bugün başka bir şey yapmak istiyorum.”

Gülümsedim. “Ne?”

“Şehri yürüyerek görelim. Kar altında. Hiçbir yere acelemiz yokmuş gibi.”

İşte o an anladım: korku gerçekten gitmişti. O boş yüzlü siluet, o fısıltılar, o semboller… hepsi hâlâ aklımdaydı, ama artık bir tehdit değillerdi. Sadece geçmişin bir parçasıydılar. Hatırladığımız bir hikâyenin parçaları.

Kalktık. Kalın kazaklar, atkılar, botlar. Eldivenleri taktık – ama bu sefer sıradan yün eldivenler, deri olanları çekmeceye koymuştuk. Defteri raftan aldım, ama dışarı çıkarmadım. Sadece bir an parmaklarımı kapağında gezdirdim. Sonra bıraktım.

Dışarı çıktık.

Kar o kadar yoğundu ki ilk adımlarda botlarımız diz boyu battı. Sokaklar neredeyse boştu; birkaç kişi aceleyle yürüyordu, şemsiyeleri ters dönmüş, başları öne eğik. Biz ise yavaş yürüyorduk. Acelemiz yoktu. Kar taneleri kirpiklerimize yapışıyor, eriyip yanaklarımızdan süzülüyordu.

Main Nehri’ne doğru yürüdük. Köprünün korkuluklarına yaslandık. Nehir donmamıştı ama yüzeyi gri-beyaz bir sisle kaplıydı; kar taneleri suya değdiği anda kayboluyordu. Karşı kıyıda Römerberg’in kuleleri kar altında daha da eski, daha da masalsı görünüyordu.

Travis elimi tuttu. “Hatırlıyor musun?” dedi. “İlk kez burada buluştuğumuz günü.”

Gülümsedim. “Sen geç kalmıştın. Ben yarım saat beklemiştim. Yağmur yağıyordu.”

“Ve sen ıslanmıştın. Saçların yüzüne yapışmıştı. Ama hâlâ gülümsüyordun.”

“Çünkü seni bekliyordum.”

Bir süre sustuk. Sadece nehrin hafif çalkantısını, karın sessiz düşüşünü dinledik.

Sonra yürümeye devam ettik. Eski şehir merkezine girdik. Dar sokaklar, ahşap çerçeveli evler, karla kaplı çatı sarkıntıları. Bir fırının önünden geçerken sıcak ekmek kokusu geldi – tereyağlı, vanilyalı, tarçınlı. İçeri girdik. İki sıcak pretzel aldık. Sokakta yedik; kar taneleri pretzellerin üstüne düşüyor, eriyor, tuzla karışıyordu.

Bir ara küçük bir meydanda durduk. Meydanın ortasında eski bir çeşme vardı; su donmuştu, buzun üstü karla kaplanmıştı. Çeşmenin kenarına oturduk. Pretzelleri bitirmiştik. Travis cebinden küçük bir şey çıkardı: eski bir fotoğraf. Bizim. Yıllar önce, aynı meydanda çekilmiş. Kar yağıyordu o gün de.

“Nereden çıktı bu?” diye sordum.

“Çekmecenin dibinde buldum. Dün gece.”

Fotoğrafa baktım. Biz gençtik. Gözlerimizde hâlâ o saf, kırılgan heyecan vardı. Ama aynı zamanda bir şey daha: hafif bir gölge. Sanki o zaman bile bir şeylerin bizi beklediğini biliyorduk.

Fotoğrafı cebime koydum. “Bunu saklayalım,” dedim.

Yürümeye devam ettik. Öğlen olduğunda kar biraz hafifledi. Güneş çıktı – soluk, kış güneşi, ama yine de ısıtıyordu. Palmengarten’e girdik. Botanik bahçesinin cam evleri kar altında parlıyordu. İçeri girdik. Sıcak, nemli hava yüzümüze çarptı. Palmiyeler, çiçekler, tropik kokular… Dışarıdaki kış birden çok uzakta kaldı.

Bir banka oturduk. Travis başını omzuma yasladı.

“Marry,” dedi alçak sesle, “bazen düşünüyorum… ya o gece aşağı inmeseydik? Ya hatırlamasaydık?”

“Hatırlamazdık,” dedim. “Ve belki de daha mutlu olurduk. Ama o mutluluk… sahte olurdu. Çünkü bir parçamız eksik kalırdı.”

Başını kaldırdı, gözlerime baktı. “Sen eksik kalmak istemiyorsun, değil mi?”

“Hayır. Sen de istemiyorsun.”

Gülümsedi. “Hayır.”

Bahçeden çıktık. Akşam olmaya başlamıştı. Sokak lambaları yanmıştı. Kar yeniden hızlandı. Eve dönerken bir markete girdik. Malzeme aldık: makarna, domates sosu, peynir, şarap. Basit bir akşam yemeği.

Eve vardığımızda kar fırtınası başlamıştı. Pencereler buğulandı. Mutfakta yemek yaptık. Radyoda eski bir caz parçası çalıyordu. Travis sosu karıştırırken ben masayı hazırladım. Şarabı açtık. Kadehleri tokuşturduk.

“Hatırlayanlara,” dedi Travis.

“Ve unutmayanlara,” diye ekledim.

Yemekten sonra kanepeye uzandık. Televizyonu açmadık. Sadece birbirimize sarıldık. Dışarıda fırtına uğulduyor, camlara kar taneleri çarpıyordu. Ama içerisi sıcaktı. Güvenliydi.

Gece ilerledikçe Travis uyudu. Ben hâlâ uyanıktım. Kalktım. Defteri raftan aldım. Sessizce mutfak masasına oturdum. Lambayı yaktım. Defteri açtım.

Son sayfaya baktım. “Unutmadık.”

Altına yeni bir satır ekledim – yavaş, dikkatli:

“Ve yaşamaya devam ediyoruz.”

Defteri kapattım. Lambayı söndürdüm. Travis’in yanına döndüm. Battaniyenin altına girdim. Kollarını etrafıma doladı, uykusunda bile.

Dışarıda kar yağıyordu.

Şehir uyuyordu.

Biz de uyuduk.

Ve rüyamızda hiçbir gölge yoktu.

Sadece kar.

Sadece ışık.

Sadece birbirimiz.

Günler haftalara, haftalar aylara dönüştü.

Bahar geldiğinde kar erimiş, Main Nehri yeniden akmaya başlamıştı. Yeşillikler patlamıştı. Sokaklar yeniden insan doluydu.

Bir pazar sabahı kahvaltı ederken Travis dedi ki:

“Bir yere gitsek mi? Kısa bir kaçamak.”

“Nereye?”

“Belki Heidelberg. Ya da Köln. Ya da sadece trenle bir yerlere.”

Gülümsedim. “Neden olmasın.”

O hafta sonu trenle Heidelberg’e gittik. Eski kale, nehir, bahar çiçekleri… Her şey normaldi. Fotoğraf çektik. Gülerek poz verdik. Kimse bizi izlemiyordu. Hiçbir sembol yoktu. Hiçbir fısıltı.

Ama dönüş yolunda, tren penceresinden dışarı bakarken, rayların kenarındaki eski bir duvarın üstünde küçük bir şey gördüm: soluk bir sembol. Üçgen içinde daire, dairenin içinde göz.

Ama bu sefer durmadım. Bakmadım bile.

Çünkü artık o sembol bana ait değildi.

O sadece oradaydı.

Ve ben de buradaydım.

Travis’le birlikte.

Hatırlayarak.

Yaşayarak.

Ve bu, en büyük sırdı belki de:

Bazı şeyler çözülmez.

Sadece kabul edilir.

Ve kabul edildikten sonra, hafifler.

Frankfurt’a döndüğümüzde hava ılıktı. Pencereleri açtık. Bahar kokusu içeri doldu.

Defter rafta duruyordu.

Açmadık.

Ama biliyorduk: gerektiğinde orada.

Çünkü hayat, bazen bir defter gibi.

Sayfaları çevrilir.

Bazen bir şeyler yazılır.

Bazen bir şeyler silinir.

Ama hiçbir şey tamamen kaybolmaz.

Çünkü hatırlayan biri oldukça, her şey kalır.

Ve biz hatırlıyorduk.

Marry Fax ve Travis Walker olarak.

El ele.

Şehrin içinde.

Şehrin parçası olarak.

Ve bu, sonsuza kadar sürecek bir hikâyeydi.

Ama acelemiz yoktu.

Çünkü hikâye artık korku değil, sevgiydi.

Ve sevgi, acele etmez.

Sadece var olur.