SOĞUK KALPLER +18

6. BÖLÜM

Sabah güneşi yavaş yavaş sokakları aydınlatırken, şehrin yüzü tamamen değişmiş gibiydi. Güneş, henüz tam doğmamış olsa da ufukta yükselen soluk turuncu bir disk gibiydi; ışınları, gecenin kalan gri bulutlarının arasından sızarak, şehrin üzerine yumuşak, altın rengi bir filtre yayıyordu. O ışık, binaların tepelerini, sokak lambalarının hâlâ yanan zayıf sarı parıltılarını ve ıslak kaldırım taşlarını nazikçe okşuyordu. Geceki karanlık, yağmurun bıraktığı nemli taşlarda hâlâ izlerini bırakmıştı ama artık korkutucu değildi; daha çok bir temizlik, bir yenilenme hissi veriyordu. Asfaltın yüzeyi, yağmur damlalarının son izleriyle birlikte parlıyor, her küçük çatlaktan sızan su, güneş ışığını kırarak minik gökkuşağı parçaları yaratıyordu. Su birikintilerinin yüzeyinde güneş ışığı titriyordu, her adımımızda parlayan küçük aynalar gibi… O birikintiler, gökyüzünü yansıtıyordu; bulutların kalan gri tonlarını, yükselen güneşin turuncu-sarı karışımını, hatta bizim siluetlerimizi bile. Bir adım attığımızda, o yansıma dalgalanıyor, bozuluyor, sonra yeniden şekilleniyordu; sanki şehir, bizim yürüyüşümüzle birlikte yeniden doğuyordu.

Biz hâlâ yan yanaydık, ellerimiz birbirine kenetlenmiş, yürümeye devam ediyorduk. O kenetlenme, artık sadece bir destek değil, bir bağdı; parmaklarımız soğuktan hafifçe uyuşmuş olsa da, avuç içlerimizin birbirine değdiği yer sıcak bir nabız gibi atıyordu. O nabız, gecenin tüm yorgunluğunu, tüm korkusunu, tüm umudunu taşıyordu. Adımlarımız, ıslak kaldırımda ritmik bir şapırtı çıkarıyordu; her şapırtı, suyun yüzeyini hafifçe dalgalandırıyor, o dalgalar güneş ışığını kırarak etrafa saçıyordu. Rüzgâr, hafif ama ısrarcı esiyordu; paltonun yakasından içeri sızıyor, saçlarımızı savuruyor, tenimizi ürpertiyordu. Ama o ürperti, artık acı değil, uyanıştı; sanki bedenlerimiz, gecenin ağırlığından kurtulup sabahın tazeliğine teslim oluyordu. Havada, yağmur sonrası o eşsiz koku vardı: ıslak beton, toprak, uzak bir çiçek esintisi ve hafif bir egzoz dumanı karışımı. O koku, genzimizi yakmadan dolduruyordu; ferah, temiz, yeniden başlamış gibi. Şehir, uyanıyordu; ama yavaş, ağır ağır, sanki geceyi sindirmeye çalışıyordu.

“Biliyor musun,” dedi, yürürken, “gece başka bir şehir gibiydi. Ama şimdi… burası, gerçek şehir.” Sesi, hafif bir fısıltı gibiydi; ama o fısıltıda, bir rahatlama, bir kabul vardı. Başını hafifçe bana çevirdi; güneş ışığı, yüzüne vuruyordu, gözlerindeki yorgunluk çizgilerini yumuşatıyor, kirpiklerine minik ışık noktaları konduruyordu. Saçları hala nemliydi, birkaç damla yanağından süzülüyordu; o damla, güneş ışığında parladı bir an, sonra kayboldu. O bakış, tanıdık ama yenilenmiş gibiydi; geceki gölgeler gitmiş, yerine sabahın aydınlığı yerleşmişti.

Başımı salladım. “Evet. Gece boyunca kaybolduğumuzu düşündük. Ama sabah geldiğinde her şey yerli yerine oturuyor gibi.” Kelimeler, ağzımdan dökülürken içimde bir hafiflik hissettim; sanki yılların birikmiş yükü, o cümleyle biraz daha azalıyordu. O “yerli yerine oturma” hissi, gerçekti; sokaklar aynı sokaklar, binalar aynı binalar, ama biz farklıydık. Gece, bizi değiştirmişti; kaybolmuşluktan kurtulmuş, bulunmuşluğa geçmiş bir biz vardı artık.

Kaldırımların üzerinden geçerken, eski ilanları tekrar gördük. Bir direğin kenarına zımbalanmış bir tanesi, rüzgârla hafifçe dalgalanıyordu; kâğıt sararmış, kenarları kıvrılmış, fotoğrafın mürekkebi yağmurdan akmıştı ama o yarım gülümseme hala seçiliyordu. Başka bir tanesi, bir duvarın çatlağına sıkışmış, köşesi kalkmıştı; rüzgâr estiğinde hafifçe hışırdıyordu. Bazıları hâlâ asılıydı; yıpranmış, sararmış, ama dimdik duruyordu. Onlara bakarken birden gülümsedim. “Bunlar hâlâ burada. Sanki bize şunu söylüyorlar: kaybolmak mümkündür, ama izler hep kalır.” O gülümseme, içten ve hafifti; yılların acısını taşıyan ama artık özgürleşmiş bir gülümseme. Kardeşim de baktı ilanlara; yüzünde bir gölge geçti, belki pişmanlık, belki minnet. Elini sıktım; o da karşılık verdi. O ilanlar, bizim hikayemizin tanıklarıydı; her biri, bir geceyi, bir umudu, bir arayışı temsil ediyordu. Şimdi, sabah ışığında, o tanıklık bir zafer gibi görünüyordu.

O an, köşeden bir çocuğun koştuğunu gördük. Küçük bir çocuk, belki yedi-sekiz yaşlarında, elinde bir sopa, yanındaki küçük köpekle oynuyordu. Köpek, kahverengi tüylü, kulakları dik, kuyruğu hızla sallanıyordu. Çocuk, bir su birikintisine zıpladı; su sıçradı, köpek de peşinden atladı, ikisi birbirlerine su sıçratarak güldüler. O kahkaha, yüksek ve saf; sabahın sessizliğinde yankılandı, etrafa yayıldı. Çocuk, ıslanmış pantolonuna aldırmadan koştu, köpek peşinden havladı neşeyle. İçimde, uzun süredir hissetmediğim bir neşe belirdi. Küçük bir mucizeydi; basit, sessiz ama gerçek bir hayat belirtisi. O neşe, bir dalga gibi yayıldı göğsüme; gözlerim doldu hafifçe, ama gözyaşları mutluluktan. Kardeşim de izledi onları; dudaklarında hafif bir gülümseme belirdi, gözleri parladı. O an, hayatın devam ettiğini, kayıpların arasında bile küçük mutlulukların var olduğunu hissettik. Çocuk ve köpek, köşeyi dönüp gözden kayboldular; ama kahkahaları, havada asılı kaldı bir süre.

“Hayat hâlâ dönüyor,” dedi yanımda. Sesi, yumuşak ama güçlü; o cümle, bir kabul, bir şükran gibiydi. “Ve biz… hâlâ buradayız.” Kelimeler, içten; o “buradayız”, bir zafer ilanı gibiydi. Elini sıktım; o da karşılık verdi, parmaklarımız daha sıkı kenetlendi.

Bir banka oturduk. Bank, meydanın kenarında, eski demir ayakları paslanmış, tahtaları nemden şişmiş. Oturduğumuzda, hafif bir gıcırtı çıktı; o ses, sabahın sessizliğinde bir nota gibiydi. Ellerimizi hâlâ sıkıca kenetlemiştik. Palto hâlâ ıslaktı ama artık ıslaklık rahatsız etmiyordu. Güneş ışığı, bankın üzerine düşüyordu; paltonun kumaşını ısıtıyor, nemi yavaş yavaş buharlaştırıyordu. O buhar, hafif bir sis gibi yükseliyor, güneş ışığında parlıyordu. Göz göze geldik; kelimeler gereksizdi. Her bakış, hem geçmişin ağırlığını hem de geleceğin olasılıklarını taşıyordu. O bakışta, ayrılıkların acısı, arayışın yorgunluğu, buluşmanın sevinci karışmıştı. Gözleri, benimkine dikili; o gözlerde, çocukluğumuzun ışıltısı vardı hala, ama şimdi olgunlaşmış, derinleşmiş. Benim gözlerimde de aynı; yorgunluk gitmiş, yerine bir huzur yerleşmişti.

Bir süre sessizlik oldu. O sessizlik, dolu; sabahın sesleriyle karışıyordu: Uzak bir araba motoru, bir kuşun cıvıltısı, bir kapının açılış gıcırtısı. Ardından bir kahveci açıldı; kapı açılırken küçük bir zil sesi çıktı, içeriden taze kahve kokusu yayıldı. O koku, yoğun ve davetkar; kavrulmuş çekirdeklerin sıcaklığı, hafif bir vanilya notası, sabahın tazeliğiyle karışmıştı. Göz göze baktık, gülümsedik ve yürüyerek oraya yöneldik. Kahveci, küçük bir dükkan; vitrini buğulu, içeride birkaç masa, duvarlarda eski fotoğraflar. İçeride sıcak hava, kahve ve insan sesleri bize normal hayatın küçük ama güçlü mucizelerini hatırlattı. Tezgâhın arkasında genç bir kadın, gülümseyerek “Günaydın” dedi; o gülümseme, sıradan ama samimiydi. İki kahve söyledik; fincanlar geldiğinde, buhar yükseliyordu, ısı parmak uçlarımıza yayıldı. Oturduk, fincanları tuttuk; o sıcaklık, vücudumuzu sardı, gecenin soğuğunu tamamen aldı.

“Bazen kaybolmak, kendimizi bulmamızı sağlıyor,” dedi yavaşça. Sesi, yumuşak; fincanı tutan elleri titremiyordu artık. “Ama bazen de… birbirimizi bulmamızı.” O cümle, bir itiraf gibiydi; gözleri, fincana dikili ama bakışları içime uzanıyordu.

“Evet,” dedim. “Ve bu, her şeye değer.” Kelimeler, basit ama derin; o değer, yılların acısını, arayışı, buluşmayı kapsıyordu. Kahveyi yudumladık; acı-tatlı tadı, damağımızda kaldı. Dışarıda, şehir tamamen uyanmıştı; insanlar işe gidiyor, arabalar geçiyor, kuşlar ağaçlarda cıvıldıyordu. O cıvıltı, neşeli ve canlı; bir serçe, pencerenin önüne kondu, gagasıyla camı tıkırdattı. Biz, o bankta, o kahvecide, o anda, hayatın akışına yeniden katılmıştık.

Güneş yükselirken, şehrin sokakları hayatla doluyordu; insanlar aceleci adımlarla yürüyor, dükkan kepenkleri açılıyordu, bir çocuk bisikletiyle geçti, tekerlekleri su birikintisini yararak sıçrattı. O sıçrama, bir kahkaha gibiydi; hayatın devamını, neşesini hatırlatıyordu. Biz yürüyorduk; adımlarımız uyumlu, sessiz ve kararlı. Artık kaybolmuş değildik. Geceyi geride bırakmıştık, ama izleri hâlâ üzerimizdeydi—birbirimizi bulmanın hafifliğiyle ve geçmişin izlerini taşıyan bir bilinçle. O izler, omuzlarımızda hafif bir ağırlık; ama o ağırlık, artık ezici değil, anlamlıydı.

O sabah, şehrin uyanışıyla birlikte, fark ettim ki bazı kayıplar, sonunda sadece bulunmakla değil, yeniden başlamayla anlam kazanır. Ve biz, artık birlikte, yeniden başlamaya hazırdık. Güneş, tam doğmuştu; ışık, her şeyi sarıyordu. Sokaklar, ışıldıyordu; su birikintileri, gökyüzünü yansıtıyordu. Biz, o ışıkta yürüyorduk; adımlarımız, geleceğe doğru. Hikaye, bitmemişti; yeni bir sayfa açılıyordu, birlikte.

Şimdi, o sabahı düşündükçe, güneşin sıcaklığı, kahve kokusu, o el tutuşu hala içimde. Yağmur, bir yenilenme; biz, bulunmuş ve başlamış.

Güneş yavaş yavaş yükseliyor, şehir uyanıyordu. Ufuk çizgisinin hemen üzerinde, henüz tam güçlenmemiş bir turuncu disk gibi asılı kalmıştı; ışınları, gecenin kalan gri bulutlarının ince aralıklarından sızarak, şehrin üzerine yumuşak, altın sarısı bir örtü seriyordu. O ışık, binaların camlarında kırılıyor, sokak lambalarının hâlâ yanan soluk sarı parıltılarını bastırıyor, her şeyi yavaşça renklendiriyordu. Sabahın ilk dakikalarıydı; hava henüz serin, ama geceki keskin soğuk gitmişti. Yağmur sonrası nem, havada asılı kalmış gibiydi; her nefeste, ıslak toprak, temiz asfalt ve uzak bir çiçek esintisi karışımı doluyordu ciğerlerimize. O koku, ferahlatıcıydı; sanki şehir, geceyi yıkayıp atmış, yeni bir güne temiz bir sayfa açmıştı. Kaldırımlar hâlâ ıslaktı; taşların arasında kalan su damlaları, güneş ışığını yakalayıp minik prizmalar gibi kırıyordu. Su birikintilerinin yüzeyinde güneş ışığı titrek aynalar gibi parlıyordu; her adımımızda, o aynalar dalgalanıyor, gökyüzünü, binaları, bizim siluetlerimizi bozup yeniden çiziyordu. Bir adım attığımızda, yansıma hafifçe bozuluyor, sonra yeniden şekilleniyordu; sanki şehir, bizim yürüyüşümüzle birlikte kendini yeniden keşfediyordu.

Biz hâlâ yan yanaydık, ellerimiz birbirine kenetlenmiş, adımlarımız uyumlu ve kararlıydı. O kenetlenme, artık sadece bir destek değil, bir ritimdi; parmaklarımız soğuktan hafifçe uyuşmuş olsa da, avuç içlerimizin birbirine değdiği yer sıcak bir nabız gibi atıyordu. O nabız, gecenin tüm yorgunluğunu, tüm korkusunu, tüm umudunu taşıyordu. Adımlarımız, ıslak kaldırımda ritmik bir şapırtı çıkarıyordu; her şapırtı, suyun yüzeyini hafifçe dalgalandırıyor, o dalgalar güneş ışığını kırarak etrafa saçıyordu. Rüzgâr, hafif ama ısrarcı esiyordu; paltonun yakasından içeri sızıyor, saçlarımızı savuruyor, yanaklarımızı serinletiyordu. Ama o serinlik, artık acı değil, canlandırıcıydı; sanki bedenlerimiz, gecenin ağırlığından kurtulup sabahın tazeliğine teslim oluyordu. Geceyi geride bırakmıştık ama hâlâ bir miktar karanlık taşımaya devam ediyorduk—ancak bu sefer yalnızlık değil, birlikte göğüslenmiş bir yük gibiydi. O yük, omuzlarımızda hafif bir ağırlık; ama o ağırlık, artık ezici değil, anlamlıydı. Birlikte taşımak, onu dönüştürmüştü; geçmişin izleri, şimdi bir hikâyenin parçasıydı.

Köşeyi döner dönmez, daha önce hiç fark etmediğimiz küçük detaylar gözüme çarptı. Sokak, sabahın erken saatlerinde yavaşça canlanıyordu. Bir kafede sabah kahvesi için sıraya girmiş insanlar vardı; vitrinin buğulu camından içerisi görünüyordu: birkaç masa, ahşap sandalyeler, tezgâhın arkasında genç bir barista fincanları dolduruyordu. Kahve makinesinin hafif homurtusu dışarı sızıyor, kavrulmuş çekirdeklerin yoğun kokusu havaya karışıyordu. O koku, genzimizi doldurdu; sıcak, davetkar, hayat dolu. Sıraya girenlerden biri, yaşlı bir adam, gazetesini katlayarak kahvesini bekliyordu; gözlüklerinin arkasından dışarı bakıyor, sabahın ilk ışığını yüzüne alıyordu. Yolda oynayan çocuklar vardı; iki küçük kız, okul çantalarını sırtlarında, birbirlerine top atıyordu. Top, ıslak kaldırıma çarpıyor, su sıçratıyordu; kahkahaları yüksek ve saf, sabahın sessizliğinde yankılanıyordu. Köşedeki yaşlı bir adam, yavaş adımlarla gazete okuyordu; sandalyesini kaldırımın kenarına çekmiş, gazeteyi açmış, gözlerini kısarak satırları takip ediyordu. Gazetenin sayfaları hafifçe hışırdıyor, rüzgâr estiğinde uçuşuyordu. Hepsi, gecenin kasvetinden sonra hayatın sessiz ama ısrarcı bir şekilde devam ettiğini gösteriyordu. O küçük sahneler, şehrin nabzı gibiydi; her biri, kendi ritmini çalıyordu, ama birlikte büyük bir senfoni oluşturuyordu.

“Bak,” dedi, işaret ederek, “her şey hâlâ burada, ama farklı görünüyor. Geceyi atlattığımızı hissedebiliyor musun?” Sesi, hafif bir heyecanla doluydu; parmağı, uzak bir noktayı gösteriyordu. Güneş ışığı, yüzüne vuruyordu; gözlerindeki yorgunluk çizgilerini yumuşatıyor, kirpiklerine minik ışık noktaları konduruyordu. Saçları hala nemliydi, birkaç damla yanağından süzülüyordu; o damla, güneş ışığında parladı bir an, sonra kayboldu. O bakış, tanıdık ama yenilenmiş gibiydi; geceki gölgeler gitmiş, yerine sabahın aydınlığı yerleşmişti.

Başımı salladım. “Evet. Ama her şey hâlâ aynı, sadece biz değişmişiz.” Kelimeler, ağzımdan dökülürken içimde bir hafiflik hissettim; sanki yılların birikmiş yükü, o cümleyle biraz daha azalıyordu. O “değişmişiz” hissi, gerçekti; sokaklar aynı sokaklar, binalar aynı binalar, ama bakış açımız farklıydı. Gece, bizi değiştirmişti; kaybolmuşluktan kurtulmuş, bulunmuşluğa geçmiş bir biz vardı artık. Ellerimizi daha sıkı sıktım; o da karşılık verdi, parmaklarımız iç içe geçti.

Bir süre sessizce yürüdük. Ellerimizi bırakmadan, kaldırımlardaki su birikintilerini dikkatle geçerek, şehrin sakinleşen ritmini dinledik. Adımlarımız, ıslak taşlarda hafif bir şapırtı çıkarıyordu; o ses, sabahın fon müziği gibiydi. Hava hâlâ serindi ama üşütmüyordu; içimizdeki sıcaklık, kaybolmuş hissetmenin yerini bulmuş olmanın huzuruna bırakmıştı. O sıcaklık, göğsümden yayılıyordu; kalp atışlarım yavaşlamış, ritmi dengelenmişti. Rüzgâr, hafifçe esti; saçlarımızı savurdu, paltonun eteklerini kaldırdı. O esinti, serin ama yumuşak; sanki şehir, bizi kucaklıyordu. Bir ağacın dalları sallandı; yapraklardan kalan damlalar düştü, yere vurdukça minik sıçramalar yarattı. O damlalar, sabahın son izleri gibiydi; yağmur gitmiş, ama hatırası kalmıştı.

Küçük bir parkın kenarından geçerken, bankta oturan yaşlı bir kadının bize gülümsediğini fark ettik. Kadın, gri saçlı, eski bir palto giymiş, kucağında bir kitap tutuyordu. Gözleri, bize dikildi; o bakışta, yılların birikmiş bilgeliği vardı. Gülümsemesi, yumuşak ve içten; dudakları hafifçe kıvrıldı, gözleri kısıldı. Gözlerimiz birbirine kilitlendi ve o gülümseme, gecenin ağırlığını biraz daha hafifletti. Yanından geçerken kadının mırıldandığı bir cümle duyuldu:

“Bazen kaybolmak, birini bulmak için gerekli…”

O cümle, havada asılı kaldı; rüzgârla karıştı, kulaklarımda yankılandı. Kalbimde uzun süredir biriken duyguların bir kısmı çözülmeye başladı. O sözler, sanki bizim için söylenmişti; gece boyunca yaşadığımız her şey, o cümlede özetlenmişti. Kaybolmak, yalnızca fiziksel bir mesafe değildi; kaybolan bizdik. Ve şimdi, birbirimizi bulmuş olarak, şehrin içinde yeniden var oluyorduk. Kadın, kitabına döndü; biz, yürümeye devam ettik. O gülümseme, içimizde kaldı; bir hediye gibi, bir teselli gibi.

Parkın çıkışında durduk. Güneş artık hafifçe yükselmiş, gölgeler kısalmıştı. Işık, ağaçların dallarından süzülüyor, zeminde desenler oluşturuyordu. Elleri hâlâ kenetli, gözlerimiz hâlâ birbirine kilitliydi. Sessizlik içinde, birbirimize bakarken bir söz söylenmeye gerek kalmadığını fark ettik: sadece var olmak, birlikte olmak, en güçlü anlatımımızdı. O bakışta, her şey vardı; özlem, pişmanlık, umut, sevgi. Zaman durmuş gibiydi; sadece biz vardık, şehrin ortasında bir an gibi.

“Artık kaybolmayacağız,” dedim. Sesim, sakin ama emin; o cümle, bir yemin gibiydi.

“Hayır,” dedi, hafifçe gülümseyerek. “Artık birbirimizi bulduk.” O gülümseme, yarım değil, tamdı; gözlerine kadar ulaştı, bir ışıltı yarattı. Dudakları kıvrıldı, dişleri hafifçe göründü; o gülümseme, çocukluğumuzdaki gibiydi, ama şimdi daha derin, daha anlamlı.

Ve o anda anladım ki, gecenin bütün karanlığı, yağmurun her damlası, kaybolan ilanlar ve suskun sokaklar… hepsi bizi buraya, bu güne, birbirimizi bulmaya getirmişti. O yolculuk, acı dolu ama gerekliydi; her adım, bizi bu ana hazırlamıştı. Şehir, etrafımızda akıyordu; insanlar işe gidiyor, arabalar geçiyor, kuşlar cıvıldıyordu. O cıvıltı, neşeli ve canlı; bir serçe, dallardan zıpladı, kanat çırparak uçtu. Biz, o akışın parçasıydık yeniden.

Güneş yükselirken, adımlarımızı daha da kararlı attık. Bu, sadece bir buluşma değil, aynı zamanda bir yeniden başlangıçtı. Geçmişin gölgeleri hâlâ vardı, ama artık korkutmuyordu; çünkü artık birlikteydik. Sokaklar, ışıldıyordu; su birikintileri, gökyüzünü yansıtıyordu. Biz, o ışıkta yürüyorduk; adımlarımız, geleceğe doğru. Hikaye, bitmemişti; yeni bir sayfa açılıyordu, birlikte.

Şimdi, o sabahı düşündükçe, güneşin sıcaklığı, o gülümseme, o el tutuşu hala içimde. Yağmur, bir yenilenme; biz, bulunmuş ve başlamış.