Hastane bahçesindeki bankın soğuğu Ayhan’ın sırtından içeri sızıyordu ama o bu durumu hiç umursamıyordu. Gece nemli ve keskindi; gökyüzü tamamen bulutlarla kaplıydı ve tek bir yıldız bile görünmüyordu. Sokak lambalarının sarı ışığı yere monoton ve kasvetli bir şekilde vuruyordu. Ellerini ceplerine iyice, sıkıca sokmuştu. Titremek istemiyordu çünkü zayıflık göstermekten kaçınıyordu. Ancak içi zaten kontrolsüz bir acıyla titriyordu.
Elif, yukarıdaki o odada hareketsiz bir şekilde yatıyordu. Kendi kendine nefes alamadığı için makineler ona soluk aldırıyordu. Yusuf, onun yanından hiç ayrılmamıştı. Saatlerce başında oturuyor, elini tutuyor ve onunla konuşuyordu. Ama Elif hiçbir cevap vermiyordu ve gözlerini açmıyordu. Ayhan ise o odaya girmeye dayanamıyordu. O görüntüyü görmeye gücü yetmiyordu
