Ocak ayının ortalarına has o solgun güneş, mutfak penceresinden içeri süzülerek Elif’in üzerinde çalıştığı tezgâha altın sarısı bir ışık düşürüyordu.
Elif’in elleri, binlerce kez yapmışçasına bir alışkanlıkla, sebzeleri büyük bir titizlikle doğruyordu.
Bıçağın tahtaya vuran o ritmik sesi, evin içindeki sessizlikle birleşince meditatif bir huzur yaratmıştı.
Bunu özlemişti.
Kendi elleriyle bir şeyler yaratmanın o basit ama iyileştirici gücünü, sevdiği insanlar için bir sofra kurmanın o derin anlamını özlemişti.
Yusuf, kapı eşiğine yaslanmış, dakikalardır sessizce onu izliyordu.
Elif’in mutfaktaki hareketleri, sanki kendi koreografisini yazdığı bir dans gibiydi.
Kış güneşi Elif’in saçlarına çarptığında, o koyu tutamları bronz ve altına boyuyordu.
Saçları artık daha uzundu; omuzlarında
