Sanırım tam şu an, Ayhan ve Lale’nin mutluluk kahkahalarıyla çınlayan bu düğün salonunun tam ortasında, heyecandan kalbim duracak ya da midemdeki o amansız düğüm çözülüp beni rezil edecek.
“Elif, derin bir nefes al sevgilim.” Yusuf’un eli, masanın örtüsü altında saklanan buz kesmiş elimi buldu. Parmakları, damarlarımda atan o vahşi korkuyu dindirmek istercesine avucumu sımsıkı kavradı. “Yüzün bembeyaz oldu, nefes almayı unutuyorsun.”
“Yapamayacağım,” diye işaret ettim boştaki elimle, hareketlerim her zamankinden daha telaşlı ve ürkekti. “Şu kalabalığa baksana Yusuf... Kaç yüz kişi var burada? Sanki hepsi ağzımdan çıkacak en ufak bir yanlışı bekliyor.”
“Tam olarak yüz kırk üç kişi,” dedi Yusuf, dudaklarının kenarında o huzur veren, muzip gülümsemesiyle. “Hepsini tek tek saydım ki düşmanı
