Zaman bazen akar, bazen durur; bazen de her saniye bir saat gibi gelecek kadar yavaşlar. Yusuf için geçen o iki hafta, adeta bir sonsuzluk gibiydi. Elif hâlâ uyuyor, gözleri kapalı duruyor ve sesi duyulmuyordu. Her gün aynı döngü acımasızca tekrar ediyordu: Hastaneye gel, Elif’in yanında otur, onunla konuş, bekle, ümit et, kork, biraz uyu ve uyandığında tekrar bekle.
-----
Yusuf aynadaki yansımasına baktığında kendini tanıyamadı. Sakalları düzensizce uzamış, yer yer beyazlamıştı. Üç gündür yıkanmayan saçları alnına yapışmış, yanak kemikleri zayıflıktan iyice ortaya çıkmıştı. İki haftada on kilo vermiş, uykusuzluktan dolayı gözleri çukura kaçıp kan çanağına dönmüştü. Yeterince su içmediği için dudakları çatlamış, yorgunluktan elleri hafifçe titremeye başlamıştı.
Musluğu açtı, avuçlarına
