Parmak uçlarındaki sıcaklık, günler geçtikçe yayılmıştı; önce ellere, sonra kollara, sonra tüm vücuda. Elif artık Yusuf’un sesini duyduğunda irkilmiyordu. Koridorda karşılaştıklarında geri çekilmiyordu. Akşam yemekte yan yana otururlarken kasılmıyordu. Küçük adımlar; çok küçük ama önemli adımlardı.
Mutfaktan kahve kokusu geliyordu; Yusuf demlemişti. Elif salonda oturmuş kitap okuyordu; artık kelimeler bulanmıyordu, odaklanabiliyordu. Sesi de güçlenmişti; hâlâ kısıktı ama her gün biraz daha netleşiyordu. Artık cümleler kurabiliyordu; kısa, basit cümleler.
Yusuf elinde iki fincanla geldi. Birini uzattı Elif’e; bir metre mesafeden uzattı. Ama artık aralarında üç metre yoktu; sadece bir metre vardı ve bu mesafe her gün biraz daha azalıyordu.
“Teşekkür ederim,” dedi Elif. Kelimeler akıcıydı
