Azad, kapı eşiğinde duruyordu gömleğinin üst düğmeleri açık, göğsü hızlı hızlı inip kalkıyordu. Her şeyi duymuştu Zehra’nın her kelimesini, Havin’in titreyen sesini, “öz kardeşim bile değilsin” cümlesini… Ve şimdi gözlerinde öyle bir fırtına vardı ki, salonun havası birden ağırlaştı.
Havin başını kaldırdı, onunla göz göze geldi.
Azad bir adım attı, sonra bir adım daha. Kapıyı arkasından kapatmadı açık bıraktı. Sanki “herkes duysun” dercesine.
“Kimse,” dedi Azad, sesi alçak ama salonu titretecek kadar tok, “kimse seni bu evden alamaz.”
Havin’in dudakları titredi.
“Ağam…”
Azad yanına geldi, elini uzatmadan, sadece durarak konuştu.
“Enes mi? Aşiretten biri mi gelecek?” Güldü kısa, acı, alaycı bir kahkaha. “Enes bu kapıdan içeri adımını atarsa, ayağı kırılır. Anası babası da dahi
