Korkusuz ve aynı zamanda savunmasızdık. Tek bir dokunuş bile sonumuz olacakken bile bile ateşe yürüyorduk. Bu uğurda aklımızı bilerek kaybettiğimizi itiraf ediyorum. Çünkü bana yazılanı kaldıramayacak kadar acı doluydum. Düşündükçe dahi ruhum can çekişiyordu. Barzan ise Barzan’dı işte.
Ben hikayedeki zavallı talihsiz kızdım Barzan ise ailesine bağlı istenildiği şekle girmesi için mücadele edilen ve sonunda istenilen kıvama sokulan bahtsızdı. Gözlerden uzak bir hikaye yazdık ama oynamayı bir türlü beceremedik. Hayat sahnesinde sahte bir dünya yaratmaya çalışmak kolay görünüyordu fakat o kocaman dünya yorulduğumuz anda başımıza yıkılacaktı. İçimden bir his çok yakında diye beni uyarıyordu ama Barzan ile kurduğumuz o dünyada kendimize bir cennet kuracak alanımız bile yokken ağaç tepele
