58. Bölüm: Ateşle Oynamak
Serra, barınağının önünde oturmuş, bıçağın keskin kenarıyla kuru bir tahta parçasına şekil veriyordu. Her darbesi, içindeki fırtınayı bastırmaya çalışan bir ritüel gibiydi. Derken, Yamana'nın gölgesi üzerine düştü. Yakışıklı, genç savaşçı, bir kır çiçeği demeti ve iki taze elma uzattı ona. "Günaydın Serra. Senin için küçük bir şeyler getirdim," dedi, sesi samimi ve sıcak.
Serra, başını kaldırıp ona baktı. Yaman’ın gözlerinde, Demir'de asla göremediği bir yumuşaklık ve saygı vardı. Zoraki değil, içten bir gülümseme yayıldı dudaklarına. "Çok teşekkürler, Yamana. Çok naziksin," diye fısıldadı, çiçekleri koklayıp yanına koydu. Elmalardan birini ısırdı, meyvenin sulu eti dişlerinin arasında patlarken hafif bir inilti çıkardı. "Mmm, çok taze."
Bu sahne, tam da Demir
