28.SOKAK CİNAYETLERİ(TÜRKÇE HİKAYE)

8.BÖLÜM

Ulaş yaklaşan adama doğru bir baktı elinde kocaman bir şey taşıyordu eli hemen silahına gitti eğer katilse kendi ayaklarıyla sonuna geliyordu çünkü artık sabrı kalmayan Ulaş Akçalı önce bir güzel geçirdiği berbat ayların sinirini ondan çıkarıp daha sonra sorguya götürecekti. Ona doğru yaklaşan gölgeye gözükmemek için bir apartman binasının kapısına saklandı. Silahı tepeye kaldırdı adam tam önüne geldiğinde elinde halıyla yürüyen ellilerinin sonunda yaşlı bir amca göründü.

Sonunda adamda Ulaş’tan korkarak. Halıyı da elinden düşürerek Ulaş’a doğru dönerek :”Ne olursunuz katil bey öldürmeyin beni ne isterseniz veririm “dediğinde Ulaş cebinden kimliğini göstererek adama doğru döndü.

-“Yok amca polisim ben korkma.” dediğinde adam derin bir nefes aldı. Sonunda adam halısını yerden alarak tam karnının ortasına yerleştirdi Ulaş ise adama yine sorgular gibi gözüken bakışlar atıyordu.

-“Amca bu saatte halıyla ne yapıyorsun ?” dediğinde adamın yüzü ekşir gibi oldu Ulaş içinden acaba yanlış bir şey mi dedim diye düşündü.

Adam arkasına doğru dönerek : ”Valla polis olmasaydın seni bir güzel terslerdim neyse kısaca cevap vereyim ben bu binanın ikinci katını yeni aldım çok ucuza burada cinayetler olduğundan artık herkes evini satmaya başladı işte neyse ben de bu saati tercih ettim ki katil imanlı ise sabah namazında kimseyi öldürmez diye düşündüm yavaş yavaş evimi taşıyorum.” dedi.

Bir kelime daha etmesine izin vermeden merdivenlerden çıkarak gözden uzaklaştı.

Ulaş ise sonunda katil ile karşılaşacağını düşündüğünden hayal kırıklığına uğramıştı. Eve gitmeye karar vermişti sonunda yorgun argın olmasına rağmen evin yolunu tutmuştu gelir gelmez kafayı vurup uyumuştu saat zaten sabahın dördüne geliyordu yarın ise kesinlikle işe erken gitmeyecek buna karar vermişti.

Öyle de oldu başını koyar koymaz uyumuş saatler ise su gibi akıp geçmişti . Bu sırada Süreyya evden çıkmış büroya gidiyordu kapıdan içeriye doğru girdiğinde Cemal ve Berk’in ilmi bir sohbet ettiklerini ve Berk’in kaçmak için fırsat kolladığı her halinden belli oluyordu .

-“Görüyorsun ya Berk kardeşim yüce yaradan bize ne nimetler vermiş bizlere ne yollar açmış ta orta asya dan kalkmışız buralara gelmişiz hakimiyet kurmuşuz islamı yaymışız. Bak sana bir bilgi daha vereyim güzel kardeşim ilk İslamı kabul eden Türk devleti İtil Bulgarları aslında Karahanlılar ile aralarında yirmi sene fark vardır.” diyerek Çömez’i aydınlatıyordu Cemal kendisine bunu görev edinmişti ona göre hiçbir Müslüman cahil kalmamalı araştırmalı ve okumalıydı en çok okuyan Müslüman olmalıydı çünkü İlim Çin’de olsa gidiniz alınız diyen bir peygamberin ümmetindendi Cemal sünnetleri yerine getirmeyi kendine görev edinmişti.

Sonunda Süreyya bu güzel sohbeti bölmüş Çömez bir oh çekmiş simit saatinin geldiğine adeta göbek atarak sevinmek istiyordu Süreyya evde yaptığı poğaçaları uzatıyor Ulaş amir gelsin onun için yapılan lezzeti tatsın istiyordu.

Telefonu eline alarak önce mesaj atmış ardından dayanamayıp aramıştı ama cevap veren olmamıştı dün geceden beri haber alamıyordu normalde bu kadar telefonuna bakmamazlık yapmazdı hemen açar kabaca da olsa cevap verirdi birden içini yersiz bir korku sarmıştı ama yanındaki arkadaşlarına çaktırmak istemiyordu.

Yine de işinin başına oturdu Süreyya birden Arzu kapıdan gözükmüş bir ihbar olduğunu on beş yaşlarındaki genç bir kızın çatıya çıkarak kendini attığını söylüyordu. Sonunda bu kızın Ferda olmasından şüphelenen Süreyya hemen ayağa kalkarak Ulaş amiri ısrarla arıyor o ise açmamak da inat ediyordu adeta.

Ulaş uyanmış lakin yatak dan kalkacak hali yoktu eli telefona gitti yirmi sekiz kez arayan Süreyya’yı görüp telefonu sehpaya geri bıraktı. Yeniden telefon çalıyordu ve sarı yine kafa ütüleyecekti anlaşılan onu çok merak etmişti.

.Telefonu çaldığında hemen açtı ve Süreyya olduğunu düşünüyordu arayan ağlayan sesiyle Derya’ydı. Ulaş ne diyeceğini bilemiyordu ne yapsa kapasa mıydı yoksa dinlemeli miydi?

-“Ulaş lütfen kapatma sana çok ihtiyacım dinle beni lütfen.”