Eda
Gözlerimi açamıyorum.
Her yer zifiri karanlık. Öyle koyu bir karanlık ki sanki göz kapaklarımın içinde bile gece var, sanki karanlık bir ağırlık bütün vücudumu bastırıyor, nefesim daralıyor, ciğerlerim tutuk, hava yok gibi, göğsüme görünmez bir el basıyor, nefes almak için çabalıyorum ama her nefes daha da daraltıyor göğsümü ve parmaklarımın ucuna kadar yayılan bir titreme hissi yayıyor. Omuzlarım istemsizce geriye çekiliyor, bileklerimdeki ip daha fazla bastıkça içimde bir acı kıvılcımı yanıyor, ellerim uyuşmuş, küçük morluklar parmak uçlarımda karıncalanıyor. Sırtım tahtanın sertliğine çarpıyor, kaslarım kasılmış, boynumdaki gerilme istemsiz bir şekilde tırmanıyor. Bir sandalyeye bağlıyım ve buradan kurtulmak imkânsız gibi görünüyor.
Tam o sırada…
Ayak sesler ağır, yavaş, kararl
