Oyun başladığında Mahir sol kolunu aralarındaki kolçağa yerleştirdi, bekledi ve nihayetinde saniyeler sonra Zeynep’in eli onunkiyle buluştu. Bir şeyler sürekli değişiyordu ama onun en sevdiği şüphesiz buydu. Bir önceki seferinde görmezden gelinen sevgisi, şimdi tereddütsüz karşılık buluyordu.
O gün beklerken ve beklese de Zeynep’in elini tutmayacağını tahmin edebilirken gerçekten üzülmüştü. Zeynep’in ona güvenememesi ve buna sebep olanın kendisi olduğunu bilmek acı vericiydi.
Şimdiyse elleri birbirine kenetlenmiş hâldeydi ve Mahir hayatı boyunca bu güveni korumak istiyordu.
Oyunu keyifle izlediler. Ara sıra fısıltıyla konuşsalar da esas sohbeti çıkışa sakladılar. Söz konusu kitaplar ya da tiyatro olduğundan Mahir’i susturmak pek mümkün değildi. Zeynep bundan rahatsız olmak bir yana o an
