11.bölüm ( Sessiz Tehditler)
589 Kelimeler
Basın toplantısından sonra her şey bir anlığına sessizleşmişti.
Ama bu sessizlik, fırtınadan önceki sessizlikti.
Miray, gece Efe’nin evinde kalmamıştı. Sanki ağırlığı çok fazlaydı artık. Dosyaları ortaya koymuş, yıllar süren suskunluğu bozmuştu. Ama içindeki yük hafiflemedi.
Sabaha karşı telefonuna gelen ilk bildirim buydu:
> “Dikkatli ol. Dosyadakiler sadece başlangıç.”
-Gizli Numara
Miray telefonu elinden düşürdü. Kalbi hızlandı.
Efe’yi aradı ama ulaşamadı.
---
📌 SAHNE: MERT’İN EVİ – SABAH
Mert aynanın karşısında kendine bakıyordu. Gözlerinin altı uykusuzluktan morarmıştı.
Bir iç çatışmanın eşiğindeydi.
— “Kimin tarafındasın, Mert?” diye fısıldadı kendine.
Telefonu çaldı. Arayan bilinmeyen bir numaraydı.
Açtı.
> “Basına sızan bilgiler senin üstünden yayıldı. Sadece seni değil, aileni de yakarız. Sus. Gözünü kırpma.”
Ardından ses kaydı dinletildi. Annesinin mutfakta çay koyarkenki sesi. Ablasının okul çıkışı attığı sesli not.
Mert’in yüzü bembeyaz oldu. Telefonu düşürdü. Aynadaki yansımasıyla göz göze geldi.
— “Şimdi ne yapacaksın?” diye sordu yansıma.
Cevabı yoktu.
---
📌 SAHNE: MİRAY’IN EVİ – AKŞAM
Miray salonda sessizce oturuyordu. Elinde hâlâ o kolye. Zaman zaman gözleri kapanıyor ama zihni uyumaya direniyordu.
Kapı çaldı. Hızla kalktı.
Efe’ydi.
Yüzü yorgundu, kıyafeti toz içinde.
— “Kayboldun,” dedi Miray.
Efe içeri girmedi. Gözleri karanlıktı.
— “Beni takip ettiler. Peşimize düşenler var. Sadece kurum içi değil. Bu çok daha büyük.”
Miray’ın boğazı düğümlendi.
— “Ne yapacağız?”
Efe başını çevirdi.
— “Kaçacağız. Şimdilik.”
Miray bir adım geri attı.
— “Hayır.”
Efe şaşırdı.
— “Ne?”
— “Ben yıllarca kaçtım. Hatıralarımdan, geçmişimden, senden… Şimdi kaçarsak hiçbir şey değişmez.”
Efe yutkundu. Derin bir sessizlik oldu.
— “Peki ya ölürsen?”
Miray gözlerini kapattı. Sonra yavaşça açtı.
— “En azından bu kez sessiz kalmamış olurum.”
---
📌 SAHNE: BİR SİLAHLI TAKİP – GECE
Mert, arabasına bindiği anda telefonuna bir mesaj geldi:
> “İçindekiler bize lazım. Yoksa Miray gider.”
Koordinatlar eklenmişti. Boş bir fabrika binası gösteriliyordu.
Mert düşünmeden motoru çalıştırdı. Ama gözleri aynaya takıldı. Siyah bir araba onu takip ediyordu.
Hemen sapaktan döndü, ara sokaklara girdi. Telefonuna bastı, sesli mesaj bıraktı.
> “Efe. Miray’ı koru. Beni almaya gelme. Zaman kazanmanız gerek. Her şeyi değiştirecek kayıt bende.”
---
📌 SAHNE: BOŞ FABRİKA – GECE YARISI
Mert içerideydi. Bir masa, üstünde eski bir bilgisayar, dosyalar, ve ses kayıtları.
Elindeki USB’yi bilgisayara taktı.
Ama tam aktarım başlarken kapı açıldı.
İçeri yüzü maskeli biri girdi. Silahı Mert’in başına doğrulttu.
— “Oynadığın oyunu bitir, Mert. Biz devletiz. Sen bir çocuk.”
Mert gözlerini kısmadan konuştu.
— “Siz devleti kirletenlerdensiniz. Ben temizleyeceğim.”
— “Hayır. Sen yok olacaksın.”
Silah ateşlenmeden önce bir patlama sesi yankılandı.
Efe!
Camdan atlamıştı. Silahlıyla boğuşmaya başladı. Mert hemen dosyaları alıp dışarı kaçtı.
Ama Efe kalmıştı.
---
📌 SAHNE: HASTANE – SABAH
Miray bekleme odasında oturuyordu. Yüzünde kan lekesi, gözlerinde gün doğumu gibi bir kararlılık.
Doktor geldi. Gözlüklerini çıkardı.
— “Kurşun kolunu sıyırmış. Büyük şans.”
Miray başını öne eğdi. Gözyaşları birikmişti ama düşmüyordu.
Efe'nin odaya alındığını duyunca ayağa kalktı.
Kapıyı açtı. Efe başını çevirip ona baktı.
— “Kaçmadık,” dedi Miray, gülümseyerek.
— “Hayır,” dedi Efe. “Bu kez birlikte savaştık.”
---
📌 SON SAHNE: ANKARA – BASINA SIZAN KAYIT
Televizyonda Efe'nin ses kaydı çalınıyordu.
> “Kod adı: Zeytin. Emir veren: İrfan K. Saklanma yeri: Yozgat. Çocuklar hâlâ sistemin içinde. Tanıklar koruma altında.”
Alt yazıda şu geçiyordu:
“Devlet içi gizli yapılanma ilk kez kamuoyuna ifşa edildi.”
Miray, pencerenin önünde durdu.
Gökyüzüne baktı. Bu sefer güneş sadece doğmamıştı. Bir devri de aydınlatıyordu.
*******
- Yazar
