Sahra’nın geleceğini biliyordum. Zaten o hep bir yerlerdeydi. Beni izliyordu. Bazen bir arabanın aynasında, bazen bir apartmanın köşesinde yakalıyordum bakışını. Ama bugün, onu çağırmıştım. Sesli değil, sessizce. İçimde bir şey, onunla konuşmam gerektiğini söylüyordu.
Evdeydim. Perdeler kapalıydı. Loş bir ışık vardı salonda. Sessizlik, son zamanlarda alıştığım tek misafirdi. Kahve makinesi hafif bir sesle çalışıyordu. Ellerim kupaya uzanıp duruyordu, sanki sıcak bir şey tutarsam içimdeki boşluğu da ısıtabilecektim.
Kapı çaldı. İki kez, kısa kısa. Sahra’ydı. Kapıyı açtım. Üzerinde koyu gri bir mont vardı, saçları dağınık, gözleri her zamanki gibi tetikteydi. Ama yüzünde bir yumuşaklık, bir “Ben buradayım” hali vardı. İçeri girdi, montunu çıkardı. Salona geçtik. Birbirimize sarılmadık. Biz
