Ellerimin arasından usulca kayıp giden günlerin merhametine bırakıyorum satırlarımı. Her bir ilkbaharın gelişi ve her sonbaharın gidişine sunuyorum harap olan bedenimi. Kimsesizliğin ahengi sararken ciğerlerimi, ben bir kez daha seni haykırıyorum mısralara...
Hadi bir rüzgar olup sar yüreğimi, sonbaharın Ekim aylarında.
Karşımda yüzüne geçirdiği muhteşem duruş ile konuşmamı bekliyordu. Birkaç saniye sessizce bize veda ederken, konuşmamam üzerine iki kaşı havaya kalkmıştı.
"Gelincik, konuşmayacak mısın?"
Konuşacaktım elbet ama içimdeki duyguların hangisinin konuşmamda etkili olacağını bilmiyordum. Onu bir anda görmem ile özlemin çevrelediği duygularım mı kabarmıştı yoksa beni yalnız bırakmasına kırılan tarafım mı?
"Sare..."
Sesi ile yeniden düşüncelerimden sıyrıldım.
"Efendim."
Konu
