Şimdi sakinliğimi korumam, ruhumun kaldığı enkazın en büyük delili. O kitapları şahit kılarak söz verdiğim o oda; birçok kere hıçkırıklara boğulan Sare'ye de aynı sakinlikle şahitlik etti. Kaç Ekim'siz geceye şahitlik etti, kaç feryatla yerle bir oldu. Ama artık o oda bile çok uzağımda. Onun nefesi kokan o ev. Fazla uzağımda. Şimdi gelse yeniden virane olan gönlüme, ona kırılan her yanım yeniden 'O' oluverir... Çünkü ruhu yangın yeri olan bu kadın, o adama hala sırılsıklam.
Uykudan dolayı birbirine yapışan gözlerim, açılmamakta ısrarcıydı. Odadan yükselen takırtı sesleri kulağımı doldurmaya başlamıştı. Fakat benim kalkmaya hiç niyetim yoktu. Yanı başımda biri olduğunu hissediyordum fakat rüya veya gerçek olup olmadığını kestiremiyordum.
Birkaç dakika sonra burnum karıncalanmaya başladı.
