Gecelerin insi karanlıkları çökerken müeebbed yalnızlıklarıma, bütün sözler sessize ayrılsa diyorum dünyamdan. Yanıma diz çöküp benimle beraber iç çeken düşlerim, yeniden geceyle yalnız bıraksa. Sonra doldursam parmaklarıma sinsi kaosu nedensizce. Ardından yeryüzünü utandıran, bir çift güzel tebessüme bıraksam ruhumu...
O benden gidinceye dek sıkı sıkı sarılsam, onu bana gönderenin (cc) varlığına.
Ve o gidince, nasırlı parmaklarımı uzatsam gittiği yollara...
"Emanetleri en iyi koruyana emanet ettim seni." diye fısıldasam.
O duymasa da...
...
Bedenimi ele geçiren soğuklukla beraber titreyen bacaklarım, yürümemi zorlaştırıyordu. Şimdi girdiğim apartmanın ince uzun girişinde ilerlerken, hangi kata çıkmam gerektiğini hesaplamaya çalışıyordum. Zemin kattan ümidimi kesip, merdivenlere yöne
