Kalemimin sivri ucu kağıtla öpüşmeye başladığı zaman, zihnimde karanlık bir insan silüeti o kelimelerin ardından bana dikerdi gözlerini. O hayali silüet bana bakmaya başladığı andan itibaren kelimeler benim değil, o ruhsuz gölgenin dağarcığından çıkmaya başlardı... O kelimeler benim kontrolüm dışında yazılmaya başladığı zaman; nefesimi tutup izlemek kalırdı bana genellikle...
Şuan ruhumun her yerinden kopan ve benden bağımsız hareket eden kelimeleri, karanlık bir silüet olarak ben izlemeye başladım. Her şey kopuk, her şeyin fişi çekilmek üzere ve her şeyin sonuna vardık veya varmak üzereyiz. Onun yanındayken ben "Ben" olmayı bırakıp, sadece bir hiçlik olmayı dilerdim çünkü.
Çünkü onun yanındayken; benden bana sadece, 'ucu yeni tutuşmuş bir dua isteği' kalırdı...
****
"... Bugün öyle bi
