Bir yaz akşamı, gökyüzünü şenlendiren yağmur misaliydin. Yağışın sessiz ve telaşsız. Bakışların gibi... Her bir damlası yeryüzünü asilce şereflendiren... Kahverengi halelerinde beliren umut duygusunun, beden bulmuş haliydi.
İlk o zaman öğrendim ben sonbahar da sevmeyi. Nazlı nazlı yağan yağmur damlaları arasında, "vav" olabilmeyi... Birbirine değmeye çekinen o damlaların edebiyle öğrendim sevmeyi. Eğilmeye en az uygun olan, "mime" boyun bükmeyi.
Susmaya ne gerek var? Ben seni en çok, sonbahar geceleri sevdim...
****
Tarih boyunca belirli insanların hayatını, yine belirli insanlar belirlemiştir. En can alıcı romanda da, en kıytırık masalda da değişmeyen ana tema; farklı hayatların birleşme noktasıdır. Farklı insanlar ve farklı hayatlar... Belki de aynı sıradanlık, bizim için de geçerliy
