Gitmek kolaydı. Her şeyi bırakmak ve arkada kalanların ne halde olduğunu düşünmeden pes etmek çok kolaydı. Asıl zor olan geride kalmaktı. Geride kalanın pişmanlıkları, yaşayamadıkları, hayal kırıklıkları, söylemek isteyip de söyleyemedikleri olurdu.
İşte Alaz'ın durumu da tam olarak böyleydi. O geride kalmıştı ve babasının terk edişlerine şimdi bir yenisi daha eklenmişti. Ama bu sefer Alaz babasına kızamıyordu. Neden diye soramıyordu. Çünkü bu sefer babasını küstüren, onu hayatından vazgeçmeye iten kişi kendisiydi. Doktorlar kalbi besleyen damarlardan birinin tıkanmış olduğunu söylemiş olsalar da Alaz bu ölümün hesabını tıkanan bir damara kesemiyordu. Nitekim annesi de aynı şekilde düşünüyordu. Lale Hanım Yavuz Bey'in ölmesinden oğlunu sorumlu tutuyordu. Alaz kendi karanlığında, yalnızlığ
