Bölüm: Karanlık Yansıma
Gözlerimi açtığımda, etrafımda hiçbir şey yoktu. Sadece dipsiz bir boşluk, sonsuz bir karanlık ve içinde yavaşça silinmekte olan solgun bir ışık vardı. O anın gerçek mi, yoksa zihnimin bana oynadığı bir oyun mu olduğunu ayırt edemiyordum. Zihnim, tıpkı bu boşluk gibi, anlamsız ve yönsüzdü.
Karan neredeydi?
Az önce yanımda olduğunu hatırlıyordum. Birlikte ilerlediğimiz, kaybolan zamanı çözmeye çalıştığımız o anlar… Sanki hepsi bir rüyadan ibaretti. Onun varlığı, bana söyledikleri, bana hissettirdikleri… şimdi sadece zihnimin içinde yankılanan boş sözler gibiydi.
Kımıldamak istedim ama vücudum ağırlaşmıştı. Sanki bu boşluk, beni olduğu yere sabitlemişti. Hareket etmeye çalıştıkça, sanki daha da derine çekiliyordum.
Burası neydi?
Buraya nasıl gelmiştim?
Birkaç a
