BAŞLADIĞIM YERDEYİM

burası dünya

-laf anlatamam ona kapalı perde, nedense hep koşarım yeni bir derede. Burası DÜNYA ! hali son istasyon, ölüm yakalar bizi de amansız bir gecede.

Sözlerim bitince Mustafa’yla göz göze geldik. Sözlerimi onaylar tarzda başını bir aşağı bir yukarı sallarken Gözlerinin içi gülüyordu dersem yalan söylemiş olmazdım. Sözü Ensar devralmıştı. Gözlerini dışarıda lapa lapa yağan karlara dikerek;

 -bir idik, biz idik ve kar yağardı adam boyu ve adamlar adamdılar o zamanlar. Kar sendin, kar bendim, kar bizdik. Eridik, eridik, eridik.

Son kısmı derin bir iç çekerek tekrarlamıştı.

Eridik, eridik, eridik.

Sözü Mustafa devralacakmış gibi oldu ama benim yeniden bir şeyler söylemeye yeltendiğimi görünce sözüne başlamadan susmaya devam etti. Bizde böyle atışmalar daha önce olduğu gibi sırayla olduğundan Mustafa’nın onayını aldıktan sonra sözüme başladım. Halime şaşıyordum demin izleyici olmayı tercih ederken şimdi ikinci sözümü söyleyecektim.

-fakir zengini hırsızlıkla, zenginde fakiri tembellikle suçlardı. Çünkü kar yağardı lapa lapa, çünkü kar yağardı bembeyaz, çünkü karın temizliği yüzümüze vurmuştu, çünkü kar rahmetti, çünkü kar bereketti. Adam boyu adamlarda adamdılar o zamanlar.

Sanki Ensar ile bu sözleri, dizeleri ezberlenmiş bir şiirden parçalar halinde okumuştuk.

Mustafa arayı soğutmadan;

-ne çarşıda onun bunun namusuna kötü gözle bakar, nede laf atardılar. Çünkü senin namusun benim, benim namusum senindi. Bir idik, biz idik, ve kar yağardı ince ince…

Yedi güzel adam Mustafa’nın deyimiyle şimdi dört güzel adam olmuştu. Şuan hayatımda en keyif aldığım ve teknolojinin bizi meşgul etmediği bir anı yaşıyorduk. Sanki 2016’da değil de 1980’lerde 90’lardaydık.  Şimdi de Gökhan;

-henüz icat olmamıştı siteler, dubleksler, tripleksler ve olmaz olası kartonpiyerler. Gariban sıkışınca kime gideceğini bilirdi, zenginde kimi gözeteceğini bilirdi. Esnafla memur gül gibi geçinip giderdi. Ve kar yağardı bembeyaz, lapa lapa…

Diyerek sözlerini beyan etmişti. Ortamın hasına öyle bir katılmıştık ki şuan bu durum gecenin ilerleyen saatlerine kadar sürse bile kimse en ufak bir itiraz belirtisi dahi göstermeyecek durumdaydı. Mustafa’nın telefonunun çalması ile tüm bu güzel hava dağılırken ben dâhil herkese gelen ilham ansızında gitmişti. Ensar ‘’hay senin telefonuna dercesine’’ elini salladı. Arayan fakülte başkanıydı. Gece ikide yola çıkacağımızı bildirip ona göre hazırlanmamızı söylemişti. Oysa biz şu ortamı gelen telefonda ki habere

değişmeyi yeğlerdik. Hava şartlarından dolayı iptal olmasından koktuğumuz gezimiz çok şükür iptal olmamıştı. Bununla heveslenip deminki ortamı yeniden oluşturmaya çalışsak da boştu. Gündüz yağan kar, gece Ankara’yı terk etmiş, gökyüzü tüm çıplaklığıyla gözler önündeydi. Havanın git gide açılmasıyla yıldızlar daha da belirginleşiyor adeta gökyüzü podyumunda ışıl ışıl parlayıp gözleri kamaştırarak tüm dikkatleri üzerlerine çekiyorlardı.

GEZİDEN ÖTE KEŞİF, KEŞİFTENDE ÖTE YENİ KISA SÜRELİ BİR YAŞAM…

Dün gece yola çıkmadan önce etiğimiz muhabbette tüm enerjimizi harcamış, yola çıkar çıkmaz kendimizi uykunun o tatlı deryasına bırakmıştık. Otobüsün perdeleri arasından sızıp yüzüme vuran sabah güneşiyle uyandım. Gözlerimi ovuşturup saatime baktım. Gece üçte çıktığımız yolculuğumuz az sonra bitmek üzereydi. Güneş ışınları diğerlerini de rahatsız etmiş olmalı ki birer ikişer uyanmaya başlamışlardı. Uyananlardan esneme sesleri, çok uykum var, rahat uyuyamadım sözleri de ardı ardına çıkmaya başlamıştı. Bursa girişinde hem fakülte başkanımız olup hem de rehberliğimizi üstlenen Prf. Cengiz hocamız diğer uyuyan öğrencileri de uyandırmıştı. Demin uyuyan herkes şimdi uykulu gözlerle uyanık kalmaya çalışıyordu. İlk durağımız Bursa Ulu Camisiydi. Kısa bir keşif yapmıştık. Bu keşifte, caminin içerisinde girer girmez minberdeki motifler, işlemeler ve duvardaki Allahın birliğini ifade eden vav harfi dikkatleri cezp ediyordu. Cengiz hoca bizleri cami avlusunda topladı. Yaklaşık 60 kadar kişi vardı. Sesini açık ve soğuk havada herkese duyurabilmek için biraz zorlanıyordu.