Barut ve Gül Dikeni
Fabrikadan sağ kurtulmalarının üzerinden birkaç saat geçmişti. Aras, hasarlı arabayı şehrin ücra bir köşesindeki terk edilmiş bir balıkçı barınağına çekmişti. Gece, arka koltuktaki ilk yardım çantasıyla Aras'ın yüzündeki ve omzundaki yaralara pansuman yapıyordu. İçerideki rutubet kokusu, dışarıdaki deniz tuzuyla karışıyordu. "Acıyor mu?" diye fısıldadı Gece, pamuğu Aras'ın patlayan dikişine bastırırken. Aras, gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı. "Acı, hayatta olduğumun kanıtı Gece. İçeride hissettiğim o uyuşmuşluktan daha iyi." Aras aniden Gece'nin bileğini tuttu, bakışları keskinleşti. "Selim bizi sadece öldürmek istemiyor. Bizi delirtmek, birbirimize düşürmek istiyor. Fabrikada o notu boşuna bırakmadı." Gece geri çekildi, elindeki kanlı pamuğu kenara bıraktı. "O not... 'En sevd
- Yazar
