Çelik’in homurdanarak uykuya daldığı o gece, evde iki kadının nefesi zehir gibiydi. Feride, kendi odasının kapısını çekti ama kilitlemedi. Kulağı koridordaydı. Gül’ün merdivenleri çıkışı, üst kattaki dolap sesleri, her biri onun sinirlerine dokunan iğneler gibiydi. Sonunda sessizlik çökünce, yatağa uzandı. Gözleri tavana dikili, Gül’ün sözlerini çevirip çevirip düşünüyordu. “Fiyat düşüşü böyle başlar.” Kahretsin, orospu haklı olabilirdi.
Sabah, Çelik erkenden kalktı. Gül zaten mutfaktaydı. Feride, onun ayak seslerini duyar duymaz fırladı. Üzerine ince bir sabahlık geçirdi, saçlarını dağıtarak salona indi. Çelik, kapının önünde botlarını bağlıyordu.
“Beyim, kahvaltı hazırlayayım mı?” diye seslendi, uykulu bir cilveyle.
Çelik, ona şöyle bir baktı. Gözlerinde dünkü yorgunluğun gölgesi vard
