RÜZGAR
Arabaya bindiğim gibi gaza bastım. Karahan defolup gideceğimi anlamış ki anahtarını üstünde bırakmıştı. Nereye gittiğimi bilmeden, bir yön tayin etmeden bastıkça bastım gaza…
Gırtlağıma kadar dolmuş, kimseye kendimi anlatamaz olmuştum. Çevremdeki her insan evladının aşk evliliği yaptığı bir evrende, aşkından edilmiş biriydim.
Direksiyonu sıkıyordum öfkeyle. Gözlerim yanıyor, yaşlar kirpiklerime bir bıçak gibi batıyordu ki sanki…
Anlatsam da anlamazlar diyordu ya şair… Buna rağmen anlatmayı da denemiştim, yine anlamamışlardı. Dik durmuş, boyun eğmemiş, sevdamı göğsümü gere gere savunmuştum, yine olmamıştı.
Olmuyordu…
Oldurmayacaklardı…
Boğazıma düğümlenen o hissi yutkunmaya çalıştım. Yutkunsam da geçmedi.
Arven, beni yüreğine yüreğine çağırırken, herkes ben ondan gideyim di
