AZRA
“Anlamadım,“ dedi Metehan çatılmış kaşlarıyla beni izlerken. Yataktan doğrulurken yanaklarımı ateş bastı. Çıplak vücudu, kendi çıplaklığımı bir tokat gibi yüzüme çarpmıştı adeta. Ben şimdi naneyi yememiş miydim?
‘Nane değil o!’ diyen iç sesimi ekseriyetle bastırdım.
“Ne demek gitmek?” derken gözleri öfke ışıkları şaçıyordu sanki.
“Görev bitti ya hani,“ derken nevresimi üstüme çektim. Göğüs uçlarım örselenmekten yer üstüne doğru biten mantarlar gibi kendini göze sokuyordu. “Yarın timime dönmem söylendi.“
“Bunu bana söyleyecek miydin? Ağzından kaçmadan? Yola düşmeden önce falan?“
“Elbette söyleyecektim,“ derken kaşları çatılan ben oldum. “Sen fazla mı Türk dizisi izliyorsun? Hoş, vaktin de yok.“
“Ne zaman?“ diye diretti alaycı sözlerimi ciddiye almadan.
“Öncesinde gözlerindeki
