ARVEN
Zihnim hala kabuslar ve gerçekler arasında gidip geliyordu. Gerçek ne, hayal ne karışıyordu aklımın içinde. Bedenim kendime geldikçe, sisli anılar daha bir gerçeğe dönüşüyordu. Oradan oraya sürüklenirken hayal meyal hatırladığım itilip katılma daha canlıydı artık. Bağırarak söylenen sözler çarpıp duruyordu kulağıma. Yediğim küfürler ve hakaretler uzaktan gelen bir ses değil de daha canlı ve acı vericiydi artık.
Bir de, beni hayatta tutan şu an yaşadığım gerçekler vardı. Babam odadayken, Rüzgar da yanımdaydı. Bana göz kırparak odadan çıktığında bile hala hayal mi görüyorum düşüncesi oluşmuştu algılarım arasında. Gördüğüm manzara öylesine imkansızdı ki benim nezdimde, inanmam biraz zaman almıştı.
“Neler oluyor?" diye sordum babama.
"İyi misin kızım?" dedi endişenin öbek öbek belli
