Aşiretin Delisi +21

Keyifli Okumalar Dilerim... Evin salonunda sessizlik hakimdi. Cemşit ağa az önce bekar olan büyük oğlu Kahraman için kızı istemiş; kızın babasının dudaklarından çıkacak cevabı bekliyordu. Meraklı değildi. Nasılsa kızını verecekti. Çünkü haber gönderdikleri gibi; "Buyursun gelsinler." cevabını almıştı. Diyarbakır'ın köklü aşiretlerinden Demir aşiretiydi onlar. Nesilden nesile aktarılan bu bağlılık, zamanla onları güçlendirmiş, yıkılmaz bir kale gibi dimdik ve güçlü bir aile haline getirmişti. Tıpkı soyisimleri gibiydiler. Karşısındaki aile bir aşiret mensubu değildi. Ancak kendi işinde yükselip iyi bir isim yapmıştı burada. Bu adamı harcamayacak, şirketler grubuna bir yenisini daha; bu kez aile bağlarıyla ekleyecekti. 27 yaşındaki Kahraman'ın başını işten güçten kaldırıp da kimseye baktığını görmemişti. O halde bu evlilik işinde onun gönlünü beklemek yerine, görücü usulü halletmeliydi. Bu yüzden iki gün önce masada kararını açıklamış, oğlunun karşı çıkmasına müsaade etmemişti. Hoş bu iki gün içinde de Kahraman itiraz etmek için tek bir laf bile etmemişti. Kahraman şimdi sessizdi. Kahveyi sunan gelin adayı kızı beğenmişti. Ama bir tık yakasının dekoltesi açıktı. O gördüyse, diğerleri de görmüş olmalıydı. Bu durum canını sıksa da, şimdilik bir şey demedi. Kızı istenen Sefer Bey eşine baktı. Eşinin başını yavaşça onaylar biçimde salladığını görünce, bakışlarını Cemşit ağaya çevirdi. "Sözlerinizle bizi şereflendirdiniz ağam. Lakin belki haddimi aşıyorum. Ancak cevabı vermeden önce ben de sizden bir şey isteyeceğim." Cemşit ağanın kaşları merakla havalandı. "De hele Sefer. İstediğin nedir?" Sefer Bey boğazını temizledi. Derin bir nefes alıp girdi söze. "Oğlum Cihat'ı tanır bilirsiniz. Siz Kahraman'a Gülbeyaz'ı istediniz, biz de sizin Ebru'yu Cihat'a isteriz. Çifte düğün kurar, aile bağlarımızı güçlendiririz. Ne dersiniz?" Cemşit ağa berdel yapmak isteyen adama baktı. Karşısındaki adam akıllıydı. Onun düşündüklerini Sefer Bey de düşünmüş olmalıydı ki, o da bu evlilikleri istiyordu. Eşine bakmadan başını olumlu anlamda salladı. "O halde yarın da siz bize buyrun, bir kahvemizi için. Sonrasında da söz yüzüklerini takar, hayırlı olsun deriz." Yüzler güldüğünde, kapının kenarında elindeki gümüş tepsiyle bekleyen Gülbeyaz elini kalbine yasladı. Heyecanla atan kalbi, Kahraman ile evleneceği için çırpınıp duruyordu. "Gülbeyaz!" diye seslenen babasıyla elindeki tepsiyi bir kenara bıraktı. Masumiyetini göstermek ister gibi giydiği beyaz renkli elbisesiyle bir melek gibi görünüyordu. Elleri titremesin diye eteğinin kenarlarını tutup sıkarak içeri girdi. "Hayırlı olsun kızım. Öpün bakalım ellerimizi." diyerek işaret etti. Kahraman az önce elleri öpüp yerine geçerken, Gülbeyaz'ı izledi. Genç kız elleri öpmek için eğilirken boştaki eliyle de yakasına kapatıyordu. Bu durum hoşuna gitse de, az önce kahve tepsisini tutan elleri dolu olduğu için muhtemelen bu hareketi yapamamıştı. Kardeşi Kurtuluş, abisine doğru eğildi yavaşça. "Bakıyorum da şimdiden gözünü alamıyorsun abi?" Kahraman'ın kaşları çatılırken kardeşine dönüp bakması, Kurtuluş'un susmasına neden oldu. Gülbeyaz elleri öpüp geri çekilince, Cemşit ağa; "Bize müsaade." diyerek ayaklandı. "Malum, yarın da bizim kızı istemeye gelecekler." diyerek güldü. Sefer Bey ve eşi misafirleri uğurlarken Gülbeyaz salonda kaldı. Camdaki perdeyi aralayıp Kahraman'ı bir kez daha görmek için heyecanla baktı. Evden çıkan Kahraman direk arabasına bindi. Merak edip de başını çevirip bakınmamıştı bile. Gülbeyaz'ın heyecanı sekteye uğrarken üzüntüsü başladı. Acaba onu beğenmemiş miydi? Cemşit ağa ve eşi Sümbül Hanım kendi araçlarında konağa dönüyorlardı. Araba giderek merkezden uzaklaşıyor, köydeki büyük ve eski konağa doğru yol alıyordu. Sümbül Hanım dayanamadı. "Kızı vermekle iyi mi ettik acaba ağam? Başka isteyenleri de vardı." Cemşit Bey tespihini çekerken başını geriye attı. "Bir kızı bin kişi ister, ben kime verirsem de o alır hanım. Sen bunları düşünme. Ebru'ya da söyle, yarına güzelce hazırlanın." . . . . Devam edecek...