Gece AKSOY
Hastaneden çıktığımızda Alaz’dan beni dolaştırmasını istedim. O da hiç itiraz etmeden saatlerce araba sürdü. Nereye gittiğimizi bilmeden, bir rotamız olmadan yol aldık. Dünden beri bende kendimi böyle hissediyorum.
Nereye gideceğini bilmeyen rotasız biri gibiyim. Sanki kayboldum ve yolumu bulamıyorum. Oysa ki seneler geçti, basit bir karşılaşmadan bu denli etkilenmem çok büyük bir saçmalık. Nereye gitti unutmak için verdiğim onca emek? Hepsi mi bir pamuk ipliğine bağlıydı?
“Nerelere daldın yine okyanusum?” Alaz’ın sesi ile düşüncelerimden sıyrıldım.
Kafamı ona çevirdiğimde bir yola bir de bana bakıyordu.
“İyi misin Gece?” Omzumu silktim.
“Bilmiyorum Alaz. Kendimi kaybolmuş gibi hissediyorum. Ne düşünmem gerektiğini bilmiyorum.” Sustuğumda Alaz konuşmadı.
Onun yerine araba
