Yekta SARPER
Dün akşam hastaneden çıktığımızda kızları evlerine bıraktık. Odada her ne yaşandıysa kızlar çıktıklarında ağlayacak gibiydiler. Defne’nin dolu dolu olan gözleri tüm gece çıkmadı aklımdan. O gözler uyutmadı beni.
Ne olduğunu sormak istesem de yapamadım. Zaten onu yine kırmıştım. Partiye geldiği an sinirlerim tepeme çıktı. Giydiği kırmızı elbisenin içinde o kadar büyüleyici duruyordu ki. Sanki ulaşılmaz bir prensesti.
Dayanamadım ve ona yine abuk subuk şeyler söyledim. Her ne kadar burnunu dikip bana kızsa da ben güzel gözlerindeki kırgınlığı gördüm. Kurduğum her cümlede görüyorum. Aslında böyle olsun istemiyorum.
Defne’yi kırmayı hiç istemiyorum ama elimde değil. İstemsiz bir şekilde yapıyorum. Hepsi Handa yüzünden!
Üniversiteyi bitirip babamla çalışmaya başladığım sıral
