Defne AYGÜN
Doktorun kapısında beklerken bir elim Yekta’nın avucundayken diğeri de karnımdaydı. Dünden beri bir rüyanın içinde gibiyim. Hamile olduğumu ilk duyduğumda çok utandım. Hissettiğim utançla ne yapacağımı bilemesem de Yekta’nın tepkisiyle kendime geldim.
Bir bebeğimin olacağını idrak ettiğimde içim kocaman bir sevinçle doldu. Tabi aynı zamanda suçluluk da var. Eğer dayım bunu duyarsa bana küser. Bu düşünce gerilmeme sebep oldu.
“Güzelim iyi misin?” Yekta’nın sesi ile ona döndüm.
“İyiyim canım.” Dediğimde elindeki elimi kaldırıp öptü.
“Gerildiğini anlıyorum. Dünden beri doğru dürüst konuşmadın lütfen istemiyorum deme.”
“İstememek değil hayatım. Sadece ne yapacağımı bilemiyorum. Yalan yok çok sevindim ama bir yandan da suçluluk duyuyorum. Bu yaptığımız doğru değil Yekta biliy
