Defne AYGÜN
Hayatımda ilk kez Perşembe gününe bu kadar çok seviniyorum. Yarın öğleden sonra dayımların yanına gideceğimiz için bu gerginlikten uzaklaşacağım. Yekta sıkı yönetim ilan ettiğinden beri hiçbirimiz nefes alamıyoruz.
Şirket de dahil her yerde korumalarla olmak canımızı sıksa da bir şey diyemiyoruz. Çünkü beyler ortalıkta barut gibi geziniyor. İçlerinde en sakinleri olan Umut bile delirmiş durumda. Bizde mecburen sessizce kabulleniyoruz.
Şimdi de masamda oturmuş kaygıyla Yekta’yı bekliyorum. Tehdit eden adam görüşmek istediği için kalkıp adamın şirketine gitti. O kadar dedim gitme diye ama dinletemedim. Hayırlısıyla sağ salim bir gelseydi rahatlayacağım.
Hafif başımın döndüğünü hissettiğimde gözlerimi kapatıp kafamı koltuğa dayadım. O kadar çok stres yapıyorum ki birkaç gündür
