Kir, yavaşça gözlerini araladığında, ışık henüz doğmamıştı ama gecenin karanlıklarını parçalayan bir huzur vardı. Yarkın, yanındaki sessiz uyku hâlinde, kanatları Kir’in üzerine seriliydi. Karanlık, onların etrafında bir çember gibi dönerken, burada, bu anın içinde bir bağ oluşmuştu. Birçok zorluğun, kaybın ve kargaşanın ardından, her şey sanki buraya, bu huzurlu ve güvenli yere odaklanmış gibiydi. Birlikte geçen bu kısa zaman, Kir’in her şeyin ne kadar kırılgan ve geçici olduğunu anlamasını sağlamıştı. Ama bir şey kesinleşmişti: Yarkın’la birlikte olduğu sürece, geçmişin karanlıklarına boğulmak zorunda değildi.
Yarkın’ın derin uykusuna bakarken, Kir bir kez daha gözlerinde gördüğü huzura anlam veremedi. Ne kadar sert, ne kadar soğuk ve ne kadar yalnız olursa olsun, Yarkın’a karşı hissett
